راجع به انتظار از نبى اكرم (ص) تا امام حسن عسكرى (ع) نود و نه روايت معتبر آمده است. در اين معنا كه كسانى كه منتظر فرج امام زمان باشند، چه ثواب و چه آثارى برايشان مترتّب است. من يكى دو تا روايت را تيمنّاً مى‌خوانم. كلمات نبى اكرم (ع) و اميرالمؤمنين (ع) و اهل بيت (ع)، يك نورانيّتى دارد. روايات اهل بيت (ع) نور است، مثل قرآن، كه نور است. دعاهاى رسيده از اهل بيت را كه مى‌خوانيد، خودش منوّر است. مگر نه اين كه زيارت جامعه مى‌خوانيم؟ كلام شما نور است يعنى منوّر است. يعنى صَدَرَ مِنَ النّور. نبى اكرم فرمودند:

أفضَلُ أعمالُ امّتى انتظارُ الفَرَج‌

انتظار فرج بهترين اعمال امّت من، است.

در جايى ديگر نبى اكرم (ص) فرمودند: بهترين عبادات دو چيز است: يكى سكوت، يعنى اين لب و دهانت و اين زبانت كنترل داشته باشد، و ديگرى انتظار فرج.

انسان ممكن است سال‌هاى زيادى عبادت كند، امّا به يك كلمه غيبت همه را به باد بدهد. در حالات يكى از بزرگان آورده‌اند كه شنيد كسى غيبتش كرده است. ايشان طبقى از ميوه گرفتند و به خادمشان دادند كه اين را براى همان كس ببرد. خادم طبق را برد. آن كس گفت: كى فرستاده است؟ خادم گفت: فلان آقا فرستاده. گفت: خدا خيرشان بدهد. دو روز بعد آن عالم بزرگوار را ديد و گفت: آقا شما زحمت كشيديد براى ما ميوه فرستاديد. فرمودند: بله! شما به من احسان كرديد، من هم خواستم به شما احسان بكنم. گفت: آقا من كه كارى نكردم. فرمودند: چرا. شما خدمت بزرگى به من كرديد. گفت: من چه خدمتى كردم؟ گفت: غيبتم را كردى، اعمال خودت آمد تو پرونده من. چه احسانى از اين بهتر؟ من هم خواستم به شما احسان بكنم.

غيبت‌ها، تهمت‌ها، فحاشى‌ها، بزرگ و كوچك كردن‌هاى بى‌دليل، همه و همه از زبان صادر مى‌شود. بايد مراقب زبان بود.

خوشا به حال كسى كه زبانش را نگهدارد. در صدر اسلام، مسلمانانى بودند، كه ريگ، زير زبانشان مى‌گذاشتند، مبادا يك حرف بر خلاف رضاى حق بزنند. بى‌خود نيست پرونده ما همه سياه است. مكرّر عرض كردم اين اعمالى كه ما انجام مى‌دهيم يا اين انبارى كه ما عباداتمان را داخلش مى‌گذاريم، يا ته انبار سوراخ است يا اين‌كه موش دارد! ما هر چى نماز مى‌خوانيم و روزه مى‌گيريم، باز هم خبرى نيست و اتّفاقى نمى‌افتد. امروزمان بدتر از ديروزمان است. با وجودى كه اعمال ديروزمان خوب بوده و بايد مرتبه‌اى از ترقى براى ما آورده باشد، مى‌بينيم كه باز هم تنزّل كرديم. معلوم مى‌شود ديروز ما خراب شده است. شصت سال، شصت و پنج سال نماز خوانده است، روزه گرفته است، امّا هيچ تعالى و تكاملى نداشته است. از جاى خودش حركت نكرده است. بخشى از اين برمى‌گردد به زبان آدمى. زبان است كه انسان را بيچاره مى‌كند. روايت ديگرى از نبى اكرم (ص) است، كه خطاب به اصحابشان فرمودند: در آخرالزّمان عدّه‌اى مى‌آيند كه عمل هر كدامشان مطابق عمل پنجاه نفر شماهاست.

عرض كردند: يا رسول‌الله! ما در محضر و ركاب شما بوده‌ايم، ما رنج‌ها و سختى‌هاى بسيار ديده‌ايم، چگونه مى‌شود عدّه‌اى در آخرالزمان بيايند كه عمل يك نفرشان با عمل پنجاه نفر از ما برابر مى‌كند؟

حضرت فرمودند: شما اوّلًا مرا، معجزات مرا و جلسات مرا ديده‌ايد كه ايمان آورده‌ايد. آن‌ها به يك سياهى و سفيدى ايمان آورده‌اند، و براى آن‌ها مشكلات و فشارهاى سياسى اقتصادى بسيار وارد مى‌آيد كه تحمّل مى‌كنند كه اگر بر شما تحميل بكنند، نمى‌توانيد تحمّل بكنيد. در عين حالى كه اين گرفتارى‌ها و ناراحتى‌ها را دارند، دست از ولايتشان برنمى‌دارند. شما اگر در آن زمان قرار بگيريد، تحمّل نمى‌كنيد.

روايت ديگرى است از نبى اكرم (ص)، كه فرمودند: خدايا برادرهاى مرا به من برسان.

عرض كردند: يا رسول‌الله! برادرهاى شما چه كسانى هستند؟ فرمودند: عدّه‌اى در آخرالزّمان مى‌آيند، كه به ظواهر