آيت الله حاج آقا حسين قمى (ره) (م ١٣٦٦ ق) كه از مراجع تقليد بزرگ مشهد و از عالمان بسيار باتقواى قرن حاضر به شمار مى‌آيد، در مسافرتى به تهران مى‌آيند تا اعتراضات خود را عليه اقدامات رژيم پهلوى به رضاخان بنمايند.

اما موفق به تحقق مقصودشان نمى‌شوند و در ضمن از بازگشت ايشان به مشهد جلوگيرى به عمل مى‌آورند. ايشان نيز مى‌گويند: «اگر مرا به ميل خودم نمى‌گذاريد و درخواستم اجابت نمى‌شود كه به مشهد بروم، گذرنامه بدهيد تا به عتبات (نجف و كربلا) بروم».

رضاخان با اين درخواست موافقت مى‌كند و دستور مى‌دهد تا براى آن بزرگوار و عائله‌شان گذرنامه صادر شود، همچنين شخصى از صاحب منصبان بانكى را همراه با چكى سفيد و امضا شده به حضورشان مى‌فرستد تا هر چه را بخواهند، بنويسند تا پرداخت گردد. اما آقاى قمى (ره) آن درخواست را رد مى‌كنند و در جواب مى‌گويند: «من پول دولت را نمى‌خواهم».

عمال دربار به ايشان عرضه مى‌دارند كه ما اطلاع داريم پولى همراه شما نيست و مدتى نيز هست كه در محاصره هستيد پس اين پول را بپذيريد. ايشان پاسخ مى‌دهند: «من رعيت امام زمانم و تا به حال مخارج مرا امام زمان (ع) مرحمت كرده‌اند. بعد از اين هم فراموش نمى‌كنند. امام زمان (ع) از طرق غيرطبيعى هم مى‌توانند نوكرهاى خود را اداره كنند».

اين سخن آن مرجع بزرگ در نظر آنان موجب تمسخر مى‌شود و مى‌روند. اتفاقاً رئيس كلانترى شهر رى كه بر اثر چند روز حصر و حبس آقاى قمى (ره)، نسبت به ايشان علاقه و ارادتى يافته بود و ضمناً با كسبه بازار تهران هم رابطه‌اى داشت، آن مطلب را به صورت محرمانه به اطلاع بعضى از آنان مى‌رساند و اظهار آمادگى مى‌كند كه چنانچه كسى بخواهد براى آقاى قمى وجهى بدهد، وى حاضر است كه آن را به ايشان برساند. لذا چند نفر از بازارى‌ها مبلغى در حدود يك هزار تومان از وجوه شرعى و سهم امام زمان (ع) را توسط اين فرد به خدمت آن مرجع بزرگوار مى‌فرستند. رئيس كلانترى مى‌گويد از آنجا كه وحشت زيادى از انجام اين كار داشتم و اگر كشف مى‌شد كه قصد كمك به آقا را دارم، مورد تنبيهات شديدى قرار مى‌گرفتم، لذا وجه مذكور را كف پاى خود گذاشتم و جوراب را به پا كردم و چكمه نظامى را روى آن پوشيدم، زيرا اين امكان وجود داشت كه مرا هنگام ورود جست‌وجو كنند ولى به هر حال وجه مذكور به دست آيت‌الله قمى (ره) مى‌رسد و ايشان اظهار مى‌دارند:

«من مطمئن بودم امام زمان (ع) در چنين موقعيت خاصى رعيت خودشان را وانخواهند گذاشت».

پى‌نوشت:

مجله نور علم، دوره ٢، ش ١، ص ٨٨.