ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣ - از ماست كه بر ماست
پوشيده نيست كه جنات نعيم يكى از هدايا و نعمات خداوند به ابرار است.
اين رتبه شايسته همان مردان است كه در طرفةالعينى جان شيرين را تقديم حضرت دوست ساختند. «هر كه شد كشته او نيك سرانجام افتاد». كميت و كيفيت خدمتگزارى هماره بسته «آگاهى و توانايى» است و كميت و كيفيت صله و تحفه صاحب نعمت نيز در نسبت با قدرت و دارايى او نيست.
آن زمان كه آزادهمردى چون حسين، جمله دارايى خود را در ظهرى داغ، بىطلب مابهازاء، بر سر دست گرفت و تقديم آستان حضرت دوست ساخت، آن شرف را يافت كه به قول جناب سيد محمد مهدى ميرباقرى، روز حسين (ع) محور ايامالله شود.
ايامالله به سه روز تفسير شده است: «ظهور، رجعت او قيامت» و امام حسين (ع) در هر سه محورند، زير شعار لشكريان امام زمان (ع) در روز ظهور «يالثارات الحسين» است و اولين نفر در رجعت اباعبدالله الحسين خواهند بود و در قيامت نيز، وقتى پرچم امام حسين (ع) مىآيد معلوم مىشود، هر چه آدم به درد نخور در طرف شيطان است و همه آدمهاى خوب در طرف سيّدالشهدا (ع). از همين جا از زبان اهل بيت (ع) نقل شده است كه: همه ما اهل بيت كشتىهاى نجاتيم ولى، سفينة الحسين اسرع، امّا كشتى حسين سريعتر است. سير بندگان در كشتى حسين (ع) به سوى خدا سريعتر است و تجلى خدا هم به سوى او سريعتر است. چه كسى در انفاق مال و عيال و جاه و فرزند و جان، آن هم به شيوهاى منحصر به فرد در طريق الىالله به پاى حسين (ع) رسيد؟
دومى، پاسخ دلنشين امام محمد باقر (ع) خطاب به يكى از علاقمندان اهل بيت است كه خود را شيعه امام معرفى مىكرد. حضرت مىپرسند: اگر مالى داشته باشى در چه طريقى خرج مىكنى؟ مىگويد: (مثلًا) براى خود چنين و چنان خريد مىكنم و ... امام مىفرمايد: تو از دوستداران مايى و نه از شيعيان ما. ما اگر چيزى داشته باشيم همه را به شيعيان مىبخشيم.
هر يك از ما، سهمى از دارايى را در طريق امام و اهلبيت (ع) صرف مىكنيم و سهم بزرگترى را براى خود نگه مىداريم. اصل و محور خودمانيم و امام در حاشيه زندگى ما جاى دارد. سنتهايى را به جاى مىآوريم آن هم به اميد پاداش و استخوان سبك كردن و با هزار ترفند نيز آن سهم را كم و كمتر مىكنيم.
وه كه اگر دانسته شود آن مردان نيك از قبيله ايمان و رستگارى چگونه جبران مىكنند و چهسان مىنوازند، به يكباره چونان حسين (ع) در طريق حق، همه دانستهها را در طريق امام حق و مبين ايثار مىكرديم.
سومى، اين عبارت متكى به برهان محكم است كه آيتالله جوادى آملى فرمودهاند: «انسان در عصر غيبت يا منتظر است يا گرفتار جاهليت». در عصر غيبت قسم سوم نداريم: يا مردم منتظران راستين ظهور ولىعصر- ارواحنا له الفدا- اند يا اگر منتظر نشدند در جاهليت به سر مىبرند».
عموماً چيزى را پاس مىداريم و برايش هزينه مىكنيم كه آن را بيشتر مىشناسيم، بدان نسبت داريم و بدان دلبستهايم. ميزان هزينه «جان و مال» در هر طريق، نسبت و علقه ما را به آن طريق مىنمايد.
گاه، هدايا و نذورات ما نيز در پيشگاه حضرات معصومين (ع) به اميد دستيابى به مال بيشتر و يا ديگر خواستههاى دنيايى است و نه خود حضرات.
چهارمى، اين عبارت زيبا از حضرت زينالعابدين (ع) است كه فرمودند «خود را وقف ما (امام و اهل بيت) كنيد».
در فاصله ميان نهم ربيعالاول، آغاز امامت و شروع غيبت كبرى، حضرت تنها از طريق نواب خاص با مردم و شيعيان در تماس و ارتباط بودند و پس از آن، فصل غيبت چنان دامن گسترد كه علىرغم گذار ١١٧٤ سال همچنان در حسرت ديدارش روزگار را در سختى و عسرت مىگذرانيم و آه سرد از نهاد برمىكشيم.
راز اين طولانى شدن دورى و غيبت را تنها خدا مىداند و زمان به سر آمدنش را امّا، برخى عبارات صادره از سوى آن امام عزيز براى مردانى خاص چون شيخ مفيد (ره) حكايت از آن مىكند كه به قول حافظ شيرازى، «تو خود حجاب خودى» چنانكه فرمودهاند: «از ما دور نساخته است آنان را مگر به عهدى كه با ما دارند وفا نمىكنند» و يا «مگر كردارهاى آنان كه به ما مىرسد و براى ما ناخوشايند و دور از انتظار است».
بىآنكه واقف بر وسعت و ژرفاى عمل خود باشيم، باعث طولانىتر شدن غيبت شدهايم. عمل ما فضا را تنگ و ناامن ساخته و زمينههاى حضور حضرتش را از بين برده است.
مگر جز اين است كه جمله دارايى و نعمات آشكار و نهان، به اذن الله، در ملكيت حضرت صاحبالزّمان (ع) است؟ و همه خلايق روزى خوار او و او نيز شاهد بر آشكار و نهان ما؟
چه سهمى از همه آنچه را از سوى او دريافت مىكنيم براى او، در مسير او و به نام او هزينه مىكنيم؟ چه سهمى از اوقات، اموال و دارايى و توانايى فراوانمان را؟
با اين شيوه چگونه مىتوان در صف ابرار درآمد، در خيل شيعيانش، در جمع منتظرانش و بالاخره زمينهسازان ظهور مقدسش؟!
آيا مجالى براى سر در جيب تفكر فرو بردن مانده است؟
اميد كه اين آخرين ماه ربيع در ميان سالهاى غيبت و دورى باشد. إنشاءالله
سردبير