در زمان فرمانروايى هارون عباسى، پس از شهادت امام هفتم، حضرت موسى بن جعفر (ع)، عدّه‌اى به فرماندهى «جلودى» كه مردى سفّاك و بى رحم بود، مأموريت يافتند به محلّه بنى هاشم در شهر مدينه منوّره حمله كنند، و تمام خانه‌ها را به تاراج بكشند.

جلودى براى انجام مأموريت عازم شهر مدينه شده، و با افراد خود به محلّه بنى هاشم و از جمله به خانه حضرت موسى بن جعفر (ع) كه امام رضا (ع) در آنجا بودند يورش برد، و خانه آن حضرت را به محاصره خود در آورد.

حضرت رضا (ع) كه از مقصد جلودى آگاه بودند، تمام بانوان و علويان را به اتاقى برده، و خودشان در عتبه در آن اتاق ايستادند، جلودى با خشونت و شدّتى روبروى امام ايستاده و گفت: كه من طبق دستور اميرالمؤمنين! هارون مأموريت دارم به اين اتاق هم وارد شوم و همه چيز را با خودم مصادره كنم، و اين كار بايد انجام پذيرد.

امام هشتم در پاسخش فرمودند: «تو همين‌جا منتظر بمان و صبر كن، من سوگند ياد مى‌كنم كه هرچه اين بانوان از زيورآلات و لباس و غيره دارند برايت بياورم». جلودى نپذيرفت و برخواسته‌اش اصرار مى‌ورزيد، و حضرت امام رضا (ع) پيوسته مى‌فرمودند كه «اگر صبر كنى من قول مى‌دهم هرآنچه در

\*\*\*

عيادت امام رضا (ع) از مريض‌

يكى از اخلاق پسنديده اسلامى، عيادت از بيماران و به طور كلى ديد و بازديد در ميان مؤمنان است. در تاريخ حضرت امام رضا (ع) وارد شده كه آن حضرت همانند جدّ بزرگوارش پيامبر اسلام (ص) اگرچند روز يكى از دوستان و مؤمنين را نمى‌ديد، حالش را مى‌پرسيد، و اگر مطّلع مى‌شد كه بيمار است به ديدار او مى‌شتافت.

يكى از روزها يك نفر از شيعيان آن حضرت بيمار شد، و حضرت امام رضا (ع) براى ديدار او به خانه‌اش تشريف بردند و حالش را پرسيدند. سپس در همان چند لحظه آن بيمار را تسلّى خاطر دادند و موعظه و اندرز نمودند و به او فرمودند: مردم دو گروه هستند، يكى با مرگ به راحتى و آسايش دست مى‌يابد، و ديگرى با مرگش مردم را از شرّ خود راحت مى‌كند، و تو اگر مى‌خواهى از گروه اول باشى، ايمان به خدا و ولايتت را تجديد كن تا پس از مرگ در آسايش باشى. آن مرد چنين كرد و پس از چند لحظه در محضر پر مهر و محبّت حضرت امام رضا (ع) چشم از جهان فرو بست‌[١].