ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - به قدر يك دعا
إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ[١]
حكم و فرمان فقط از آن خداوند است. دستور داده است كه جز او را بندگى نكنيد.
إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ[٢]
تنها ترا مىپرستيم و فقط از تو يارى مىجوييم.
در بيان آيات شريفه قرآن كريم نه فقط انسانها بلكه همه آسمانيان و زمينيان ناگزير در مسير عبوديت خدا قرار مىگيرند:
إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً.[٣]
هيچ كس در آسمان و زمين نيست مگر آنكه بنده وار به سوى خداى رحمان بازمىگردد.
همچنانكه در فرمودههاى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و ائمه بزرگوار اسلام نيز انسانها از گردن نهادن به بندگى غير خدا منع شدهاند:
لا تكن عبد غيراك و قد جعلك الله حرا[٤]
بنده ديگرى مباش در حالى كه خدا ترا آزاد آفريده است.
٢. بندگى به معناى مالكيت انسان بر انسان، هرگز از ابدعات اسلام و ساير اديان الهى نبوده و از احكام تأسيس شده توسط پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و اهل بيت عليه السلام به شمار نمىآيد، بلكه از ديرباز در اثر قدرت طلبيها و جنگهاى بين طوائف و قبايل و بلاد مختلف با يكديگر پديد آمده و در طول تاريخ ادامه داشته و با ظهور اسلام محدوديتها و قوانين و احكام خاص پيدا كرده كه بيانگر واقع نگرى و حكمت گرايى و عدالت محورى اين آيين عظيم و جاودان الهى است.
٣. از آن زمان كه جوامع مختلف بشرى بر سر تصاحب زمين يا امكانات بهتر يا به خاطر حس سيرىناپذير زيادهطلبى و تجاوزگرى با يكديگر به نزاع و جنگ مىپرداختهاند طرف مغلوب به طور طبيعى بايد به يكى از سه سرنوشت كشته شدن يا اسير گشتن يا فرار، تن در مىداد.
كتابهاى تاريخى كه درباره سير تمدن و كيفيت به قدرت رسيدن طوائف و قبايل و حكومتها سخن گفتهاند، سرشار از سرگذشتهاى ذلت بار و تأسفانگيز و سراسر شكنجه و عذاب اسيرانى است كه به دست قدرتهاى غالب به ظالمانهترين