ايامى كه پشت سر مى‌نهيم، نقطه عطف مهمى در تاريخ مبارزات اجتماعى و فرهنگى ايران اسلامى به حساب مى‌آيد. از هر گوشه‌اى صدايى به گوش مى‌رسد و هر جريده‌اى حاوى مطلبى است كه نويسندگانش چندان به حق يا باطل بودن نظرات خود (مبتنى بر حقايق و مبانى دينى) كارى ندارند. در واقع هياهويى برپاست و نتيجه‌اش هر چه باشد همان نقطه عطف است كه بدان اشاره كردم.

مى‌توان خود را از اينهمه به كنارى كشيد و دم برنياورد و نظاره‌گر بود، شايد اقتضاى عصر فتنه و سوءتفاهم، همين باشد. مى‌توان وارد ميدان شد و عَلَمى به دست گرفت و عده‌اى را به راه انداخت، اين هم خود اقتضاى نفس آدمى است. همان كه در غوغاى بلاى روشنفكرى ناديده مى‌ماند. نگارنده در مقام يك نويسنده و نقاد مسايل فرهنگى، تكليف خود را خارج از جغرافياى موعود ادا نموده و مى‌نمايد امّا در مقام سردبيرى تنها نشريه‌اى كه از حجّت حى حاضر خداوند گفت‌وگو مى‌كند، تكليف و سخن وجهى ديگر مى‌يابد كه در حقيقت با موضوع مقام اوّل در تعارض نيست.

ناگفته در مقاله حجّت موجه ما به درد مشتركى اشاره كرده‌ام كه مسبب اين غوغاست.

نفس اينهمه جنجال درعرصه عمل سياسى و اجتماعى صرف نظر از تحليل و اظهار نظرها، انعكاس حضور حجّتهاى گوناگونى است كه هواداران را بدين حال و روز مى‌اندازد. بى‌گمان اسلام و كلام خدا و معصومين عليه السلام، چنان گنگ و مبهم يا چنان گشاده و بى‌دروازه نيست كه بتوان هزاران تعبير و تعريف متفاوت و متعارض از يك موضوع واحد از آن استخراج كرد اما،