اى پسر بكير، به تو سخنى را مى‌گويم كه پدرانم مى گفتند: اگر در ميان شما به تعداد اهل بدر [ياران مخلص‌] وجود داشت، قائم ما قيام مى‌نمود. اى عبدالله، ما مردم را مداوا مى كنيم و مى‌دانيم آنها چگونه هستند. گروهى از آنان ما را با مهربانى تصديق نموده و جان خود را در راه ما مى‌بخشند؛ گروهى از آنان در قلب‌هايشان حقيقت آنچه را به زبان مى‌آورند، وجود ندارد و گروهى از آنان جاسوس‌هاى دشمنان ما هستند. سخن ما را گوش مى‌دارند و چنانچه به چيزى از دنيا طمع ورزند، بر ما از دشمنانمان سخت‌تر مى‌گيرند و آنان چگونه روى شادمانى را مى‌بينند در حالى كه وصفشان اين‌گونه است.

همانا حق را اهل و باطل را نيز اهلى است. اهل حق، بى‌اعتنا به اهل باطل چشم به راه امر [حكومت‌] ما هستند از خداوند مى‌خواهند كه ديدار دولت ما را نصيبشان كند. آنها نه پرحرف و فاش كننده اسرار؛ نه جفاكار و اهل ريا؛ نه خورنده اموال ما و نه طمع‌كار هستند، بلكه آنها بهترين امت، و نور تاريكى‌هاى زمين، و نور تاريكى‌هاى فتنه‌ها، و نور هدايت‌اند كه به واسطه ايشان كسب روشنايى مى‌گردد، از دوستانشان منع خير نمى‌كنند و دشمنانشان در ايشان طمع نمى‌ورزند؛ اگر از ما به نيكويى ياد شود، شاد و خوشحال مى‌شوند و بشارت مى‌دهند و قلب‌هايشان با اطمينان و روى‌هايشان نورانى مى‌گردد، و اگر از ما به زشتى ياد شود، قلب‌هايشان بيزار و بدن‌هايشان لرزان و روى‌هايشان درهم كشيده گردد و يارى‌شان و نهان قلب‌هايشان را آشكار گردانند. قدم در جاى پاى ما نهادند، و به فرمان ما عمل نمودند؛ پارسايى را در سيمايشان تشخيص مى‌دهى، به غير آنچه مردم در آن قراردارند، مأنوس و مرتبطاند و نمايان‌ترين امم‌اند كه به واسطه ما به خدا پناه جسته‌اند، و خداوند ما را رحمت برضعيفان و عوام امت برانگيخته است، اى عبدالله، آنان شيعيان ما، و از مايند و آنان دسته ما و اهل ولايت ما مى‌باشند.

پى‌نوشت:

أبى الفضل على الطبرسى، مشكاة الأنوار، چ ٣؛ بيروت، مؤسسه الأعلمى للمطبوعات، ص ٧٠.