محمدرضا اسلاملو، از جمله كارگردانان متعهدى است كه در ساليان اخير پرداختن به باور مهدوى و فرهنگ انتظار را وجهه همت خود قرار داده و در اين زمينه كارهاى ارزشمندى را توليد كرده كه از جمله مى توان به برنامه هاى مستندى چون «در انتظار موعود»، «جهان در انتظار»، «تا ظهور» و ... اشاره كرد.

البته برخى از اين برنامه ها به هنگام پخش با موانعى برخورد كردند كه شرح آن را در گفت وگويى كه با ايشان انجام داده ايم خواهيم خواند.

در هر حال با آشنايى بيشتر با فعاليت هاى اين هنرمند و همچنين بررسى زمينه ها و موانع ترويج باور مهدوى و فرهنگ انتظار گفت و گوى يك ساعته اى با وى ترتيب داديم كه توجه شما عزيزان را به حاصل اين گفت وگو جلب مى كنيم.

جناب اسلاملو به عنوان اولين سؤال از نخستين تجربه هنرى خود يعنى مجموعه تلويزيونى «در انتظار موعود» بگوييد.

سال ها بود به دنبال اين بودم كه پيرامون حقيقت «انتظار» مجموعه اى هنرى تهيه كنم و آن را وظيفه خود مى دانستم، اما مقدارى ترديد داشتم از طرفى ترس نيز اجازه اين كار را به من نمى داد زيرا تجربه اى تلخ و منفى، به نام انجمن «حجتيه» ذهن فرهنگى و هنرى جامعه را تخريب كرده بود و اين امر باعث خلأ فرهنگى شده و هيچ كس جرئت و شهامت نزديك شدن به اين مقوله را پيدا نكند.

من خيلى دوست داشتم با فيلم سازى به حقيقت انتظار نزديك شوم، بنابراين با ديدن اولين فيلم خارجى در خصوص «آخرالزمان» اين جرقه در ذهن من زده شد كه آينده بشريت و «موعود» سوژه اى بسيار مناسب براى فيلم سازى است و بايد ساخته شود و اين حس، قوت قلبى به من داد و جالب آن كه قبل از ديدن فيلم تصور مى كردم تنها من هستم كه به اين مقوله فكر مى كنم، در حالى كه اين سوژه جهانى است و بايد به آن پرداخته شود.

همين جا در حاشيه عرض كنم، اوايل جنگ بود كه نيروهاى بسيجى آموزش مى ديدند و به جبهه اعزام مى شدند، من هم عضو بسيج بودم و دوربين به دوش همراه اين عده اعزام شدم، در يك منطقه سرسبز گروه به ستون يك حركت مى كرد و يك نفر نيز پرچم سبزى به دست، داشت كه روى آن «يا قائم آل محمد» (ع) حك‌