البته آنچه كه باعث مزيد فضيلت سرزمين كوفه گرديده است وجود مكانهاى خاصى نظير «مسجد سهله» و «مسجد كوفه» است كه روايات فراوانى نيز در فضيلت اين دو مكان مقدس در خصوص اين اماكن وارد شده است؛ از جمله امام صادق (ع) ضمن حديث مفصلى درباره حضرت ولى عصر (ع) به مفضل فرمودند:

مركز حكومت او كوفه، و مركز قضاوتش مسجد كوفه و مركز بيت المال و محل تقسيم غنايم مسلمانان، مسجد سهله، و محل خلوت و مناجات هايش تپه هاى سپيد و نورانى نجف اشرف است.[٣]

حضرت صادق (ع) در حديث ديگرى به ابوبصير فرمودند:

مسجد سهله محل اقامت قائم (ع) و اهل و عيالش است. مسجد سهله، اقامتگاه حضرت ادريس (ع) بود. مسجد سهله، اقامتگاه حضرت ابراهيم خليل الرحمان (ع) بود. خداوند، پيامبرى را مبعوث نكرده، جز اينكه در مسجد سهله نماز گزارده است. مسجد سهله، پايگاه حضرت خضر (ع) است. كسى كه در مسجد سهله اقامت كند، همانند كسى است كه در خيمه رسول اكرم (ص) اقامت كند. هيچ مرد و زن با ايمانى يافت نمى شود، جز اينكه دلش به سوى مسجد سهله پر مى زند ...[٤]

٢. اگر مردم كوفه در يك دوره خاص پيمان شكنى كرده و به اهل بيت (ع) ظلم روا داشته اند هيچ دليلى وجود ندارد كه اين ويژگى را نسبت به تمام ساكنان آن در تمام زمانها صادق بدانيم. همچنانكه جمعى از ياران امام حسين (ع) از ميان همان كوفيان بى وفا برخاسته بودند و حتى رواياتى از اهل بيت (ع) نقل شده كه در آن روايات، اهل كوفه مورد تمجيد و تحسين قرار گرفته اند. مثلًا امام باقر (ع) مى فرمايد:

ولايت ما به اهل شهرها عرضه شد، اهالى هيچ شهرى همانند اهل كوفه آن را نپذيرفتند.[٥]

امام صادق (ع) مى فرمايد:

اهل خراسان پيشتازان ما، اهل قم ياوران ما، اهل كوفه تكيه گاههاى ما و اهل اين ديار (نواحى كوفه) از ما هستند و ما نيز از آنها هستيم.[٦]

٣. حتى بر فرض اينكه بپذيريم اهل كوفه همگى و همواره داراى چنين ويژگى هستند مى توان گفت كه؛ ما رواياتى در باب نشانه هاى ظهور داريم كه اشاره به تخريب كامل كوفه و قتل عام كليه ساكنان آن به دست سفيانى دارند؛ كه از جمله مى توان به اين روايات اشاره كرد:

سپاه سفيانى وارد كوفه مى شوند و احدى را فرو نمى گذارند جز اينكه به قتل مى رسانند.[٧]

سفيانى سپاهى را به سوى كوفه گسيل مى دارد كه تعدادشان هفتاد هزار نفر مى باشند، اهل كوفه را مى كشند و به دار مى زنند و اسير مى گيرند.[٨]

از اين رو مى توان گفت ساكنان كوفه اى كه مركز حكومت حضرت قرار مى گيرد، اهالى سابق آن نيستند بلكه مؤمنانى هستند كه از اقصى نقاط جهان به مركز حكومت حضرت ولى عصر (ع) مى آيند. چنان كه حديث شريف مى فرمايد:

هنگامى كه قائم (ع) وارد كوفه شود، هيچ مؤمنى نمى ماند، جزاينكه در آن جا باشد و يا به سوى آن عزيمت نمايد. ١٠

با توجه به آمار انسانها، طول مدت و گستره حكومت آن حضرت به شرق و غرب عالم، گرد آمدن همه مؤمنان در پايتخت حكومت مهدوى، از وسعت، شكوه و عظمت بى نظير و بيرون از حد تصور شهر كوفه در عصر ظهور حكايت مى كند. به طورى كه برخى روايات قطر كوفه را در آن زمان ٥٤ ميل (در حدود ١١٠ كيلومتر) عنوان كرده اند.[٩]

بنابراين اگر هم كوفيانى ناسپاس باقى مانده باشند كه از كشتار سفيانى جان سالم به در برده باشند، در جمعيت عظيم و طول و عرض وسيع پايتخت جهان اسلام گم شده و به حساب نمى آيند.[١٠]

پى نوشتها:

[١]. شيخ صدوق، معانى الأخبار، ص ٣٦٥.

[٢]. محمدباقرمجلسى، بحارالأنوار، ج ٢٧، ص ٢٦٢.

[٣]. تاريخ الكوفه، ص ٦٣.

[٤]. بحارالانوار، ج ٥٣، ص ١١.

[٥]. همان، ج ١٠٠، ص ٤٣٦.

[٦]. شيخ حرّ عاملى، وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ٥١٨.

[٧]. بحارالأنوار، ج ٦٠، ص ٢١٨.

[٨]. همان، ج ٥٢، ص ٢١٩.

[٩]. همان، ج ٥٢، ص ٢٣٩.

[١٠]. شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ٤٥٥.

[١١]. بحارالأنوار، ج ٥٣، ص ١٢.

[١٢]. براى نگارش اين پاسخ، به ويژه از مقاله زير استفاده شده است: مهدى پور، على اكبر، «اماكن زيارتى منتسب به امام زمان (ع) در ايران و جهان»، فصلنامه انتظار، ش ٦، زمستان ١٣٨١، ش ٨ و ٩، تابستان و پاييز ١٣٨٢.