در اين قسمت به اهم حوادثى كه در ماه رجب و در واقع پنج ماه پيش از ظهور حضرت اتفاق خواهد افتاد اشاره خواهيم كرد كه اين مطالب را از رواياتى كه در اين باره بوده اند استخراج نموده ايم.

١- باران شديد و فراوان‌

در سالى كه بناست حضرت مهدى (ع) ظهور كنند قحطى به طور جدى شيوع يافته و در بيستم ماه جمادى الاول چنان بارانى مى بارد كه از زمان منزل گرفتن حضرت آدم در زمين بى سابقه است كه اين باران تا دهم ماه رجب ادامه مى يابد. از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمودند:

وقتى قيام قائم (ع) نزديك شود در ماه جمادى الثانى و ده روز از رجب بر مردم بارانى مى بارد كه خلائق همانند آن را نديده باشند[١].

و شيخ مفيد در الارشاد چنين آورده است كه:

سپس به بيست و چهار باران ختم مى شود كه زمين را پس از مرگش زنده مى كند و بركاتش نمايان مى شود.[٢]

همان گونه كه از اين روايات برمى آيد از علايم قريب الوقوع ظهور حضرت مهدى (ع) نزول باران هاى شديد و آب هاى فراوان آسمانى است كه به نوعى براى [عصر] ظهور زمينه چينى شود تا زمين ها براى زراعت و كشاورزى پربار و بابركت، پس از اين حالت فقر و خشكسالى كه داشته اند آماده شود.

بارش باران عادى چيز عجيب و خارق العاده اى نيست جز اينكه مدت يا ميزان آن بارش غريب باشد كه بنابر روايات موجود، تاكيد بر اين باران ها به جهت بيان و ابراز اعجازگونه بودن آنهاست. با توجه به آنچه گفته شد حقيقت صحبت اميرالمؤمنين (ع) را مى فهميم كه فرمودند:

شديدا از آنچه ميان ماه جمادى و رجب واقع مى شود در عجبم.[٣]

نظريات مختلفى درباره مدت اين باران ها بيان شده است. حجة الاسلام على كورانى در كتاب خود مى نويسند:

بعيد نيست كه اين بارانى كه از جمادى تا رجب ادامه دارد پس از ظهور حضرت نازل شود؛ چرا كه تعدادى از علايم ظهور از باب توسع و گستردگى محدوده [عصر ظهور] به اين عنوان نامگذارى شده است‌[٤].

لكن نظر آيت الله سيد محمد صادق صدر كه آن را از نشانه هاى ظهور برمى شمرند قابل قبول تر به نظر مى رسد. ايشان چنين مى گويند:

با توجه به فراوانى آب و باران نازل شده بهتر است آن را پيش از ظهور بدانيم؛ چرا كه اگر پس از ظهور واقع شود مانع برخى از فعاليت ها و وعده هايى مى گردد كه بناست حضرت آنها را انجام دهند و بدان ها جامه عمل بپوشانند، پس مقدم دانستن آن بر ظهور هم فايده هاى متعارف باران را در بر خواهد داشت و هم با ديگر فوايد اثرى دو چندان مى توان براى آن تصور كرد.[٥]

البته اين نكته را هم متذكر شويم كه احاديث و روايات به مكان و كيفيت بارش اين باران ها اشاره اى نكرده اند اما آنچه مهم است اين است كه اين باران ها را به عنوان نشانه و علامتى براى نزديك شدن زمان ظهور در نظر بگيريم حال چه نحوه باريدن آن با بقيه باران ها متفاوت باشد، چه مقدار و يا مكان آن.

٢. شورش سفيانى (از علايم حتمى ظهور)

مردى شورش مى كند كه به او سفيانى گفته مى شود (عثمان بن عنبسه از تبار ابوسفيان و از نسل يزيد بن معاويه) در وادى يابس (تنگه بى آب و علف) كه در محدوده شامات (دره دمشق) مى باشد نمايان مى گردد. او سمبل و نمونه آن دسته از حكام و فرمانروايان كشورهاى اسلامى است كه در عين انحرافاتشان با حق سر ستيز دارند كه بعد از وى چنين كسانى ديده نخواهند شد و پس از او نسل چنين سردمدارانى منقرض خواهد شد. زمان خروج و شورش او- طبق روايات معتبره-[٦] در ماه رجب است و احتمالا در دهه آخر و روز جمعه باشد كه ميان ظهور حضرت در مكه مكرمه و شورش سفيانى تنها شش ماه فاصله است.

امام صادق (ع) مى فرمايند:

سفيانى از نشانه هاى حتمى است و [آغاز] شورش او در ماه رجب خواهد بود. بر نواحى و شهرهاى پنجگانه، نه ماه حكومت مى كند و [حكومتش‌] حتى يك روز هم بيش از ٩ ماه طول نخواهد كشيد.[٧]

امام باقر (ع) مى فرمايند:

سفيانى و قائم (ع) هر دو در يك سال [نمايان مى شوند] هستند.[٨]

در حديث فرمودند:

خارج شدن سفيانى و يمنى و سيد خراسانى در يك سال و يك ماه و يك روز است. به همان ترتيب كه دانه هاى تسبيح به دنبال هم مى آيند، آنها هم پشت سر هم و بلافاصله نمايان مى شوند.[٩]

در اين حديث هم چنين بيان كردند:

على بن ابى طالب (ع) به من فرمودند: درگيرى دو سپاه در شام با يكى از آيات الهى است.