متذكر اين نكته مى شوم كه آنچه بايد فراروى جوانان قرار مى گرفت قبل از هر چيز الزاما مى بايست از اين ويژگى؛ يعنى رويكرد به آينده برخوردار باشد. اما ويژگى دوم: طى دهه شصت، همه چيز مهياى طرح و پذيرش موضوعى نو بود و جوانان نيز مستعد سير در مسيرى كه روى به آينده داشت، اما تنها نظريه اى مى توانست همه گير و موج آفرين شود، كه در مافى الضمير ريشه داشته باشد. تمنيات بسيارى برانگيزاننده اند، اما صرف نظر از نيازهاى برساخته و كاذب تنها برخى امور، ذاتى وجود آدمى اند و به عنوان عنصر مشترك همگان را دربر مى گيرند. چنان كه انتظار ذاتى وجود آدمى است و ريشه در مافى الضمير همه بندگان دارد و از آن به عنوان امر مشترك مى توان ياد كرد، و از همين روست كه متذكر شدم تنها پيشنهادى مى توانست و مى تواند اقبال عمومى از سوى جوانان و مردم را دربر داشته‌

باشد كه هر كس به راحتى پس از مراجعه به خود مؤيد آن شود و به صورت طبيعى و به دور از هرگونه غرضى نسبت بدان عكس العمل مثبت نشان دهد.

شايد بتوان يكى از وجوه ممتاز اسلام را نسبت به همه مكاتب، مسالك و ايدئولوژى ها در اين دانست كه همه آنچه اعلام مى كند و يا برحذر مى دارد ريشه در مافى الضمير آدمى دارد. به واقع عقل و قلب آدمى پذيراى آن است. اگر چه هواجس نفسانى نيز برانگيزاننده اند، اما به دليل نسبتشان با تيرگى و پليدى داراى عمرى كوتاه همراه با نوعى دلزدگى و نفرت روحانى اند.[١]

... انتظار ريشه در مافى الضمير ما دارد. ذاتى وجود آدمى است، كمال طلبى ذاتى وجود آدمى است تمناى كمال و ميل ديدار انسان كامل، گمشده آدمى است، از بدو خلقت تا ابدالاباد ...

انسان كمال طلب است و هرگز ترقى صرفا مادى او را ارضا نمى كند و باور مهدوى همه آمادگى (جسمانى و نفسانى) و همه كمال زمينى و آسمانى را در خود دارد.[٢]