ظهور ابراز خرسندى كند؟ خوشحالى مخصوص كسانى است كه واقعا منتظر ظهورند. طوبى للمتقين فى غيبته، طوبى للصابرين فى محبته. بايد در دوران غيبت، منتظران ظهور متقى، پرهيزكار و حزب الله حقيقى باشند. چنانكه در روايات هم منتظران را به عنوان حزب الله معرفى مى كند و مى فرمايد: أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌؛ يعنى بايد كسانى كه در عصر غيبت هستند به گونه اى باشند كه بشود به آن ها اطلاق حزب الله كرد. كسى كه متعهد به احكام خدا نباشد، ملتزم به احكام دين نباشد، امر به معروف و نهى از منكر نكند و نسبت به مسائل دينى بى تفاوت باشد و عزت داشتن و نداشتن برايش فرقى نكند، حزب الله نيست.

اينكه برخى مى گويند: در عصر غيبت، مؤمنين حقيقى بايد كناره گيرى كنند، بايد منتظر بود تا عالم پر از ظلم و جور شود و ما در عصر غيبت وظيفه اى نداريم، سخن درستى نيست. در عصر غيبت، وظيفه سخت تر است و آدم بايد در حفظ دين خودش و حفظ اساس اسلام و اساس مكتب اهل بيت (ع)، بيش تر احساس مسئوليت كند. كسانى كه با مفهوم و معناى ظهور حضرت مهدى (ع) و انتظار ظهور آشنايند بايد در عصر غيبت تعهد و التزام بيشترى به دين داشته باشند، و بر همين اساس است كه دربرخى روايات آمده است منتظران در عصر غيبت هر كدامشان ثواب پنجاه صديق دارند.

منتظران در اين عصر چنان بايد بر دين پاى بند باشند كه گويا در عصر ظهور قرار دارند و امام (ع) را مى بينند. ما بايد در عصر غيبت به تعهدات و وظايف دينى خود ملتفت باشيم و آنها را به طور كامل حفظ كنيم. هر جا به عزت و احكام اسلام خدشه يا توهينى شد بايد آن را توهين به خودمان و بلكه بالاتر بدانيم و عكس العمل نشان دهيم. ما بايد به تمام معنا در عصر غيبت زنده باشيم. انسان زنده چگونه است؟ از خودش دفاع مى كند؛ از دينش دفاع مى كند و از مكتبش دفاع مى كند، اما انسان مرده اينگونه نيست و هر چه به سر او بيايد عكس العملى نشان نمى دهد. معناى انتظار هم همين زنده بودن است.

سپاسگزاريم.

پى نوشت:

(١). اخيرا دانشمند و محقق محترم آقاى على اكبر مهدى پور رساله اى در معرفى و شناساندن كتاب منتخب الاثر نوشته اند كه مطالعه آن براى علاقه مندان بسيار مفيد است.

از قنوت عارفان‌

... اللهم فقرب ما قد قرب و اورد ما قد دنى، و حقق ظنون الموقنين و بلغ المؤمنين تاميلهم من اقامة حقك و نصر دينك و اظهار حجتك والانتقام من اعداءك‌[١].

مهربان پروردگارم!

[در روزگار غربت و انتظار] دست كوتاه ما را به بلنداى وصالت برسان.

قدم هاى دور شده از راه را به نزديكى آستانت هدايت كن و جارى دلهامان را كه به يقين پيوسته، به درياى لطفت روانه ساز.

پروردگارا!

منتظريم تا اقامه حق را به نظاره بنشينيم.

مهيا شده ايم تا شيرينى نصرت دين تو را بچشيم.

چشم به راهيم تا از لذت ظهور حجتت سرشار شويم. باشد كه اينگونه دشمنان تو، خوارتر از خوار گردند.

پى نوشت:

[١]. از قنوت امام باقر (ع) ربيع الانام، ص ٨٩.