مختلف مخصوصاً نسل جوان به فرهنگ مهدويت بسيار اميدبخش و درعين حال عجيب است كه هم حيات اسلامى جامعه را قوت و نشاط مى‌بخشد و هم بر تعهد دينى و مقاومت و استقامت نسل حاضر در مقابل همه آن كج‌انديشى‌ها و دسايس و نغمه‌هاى شوم مى‌افزايد.

اين همه شوق و شور و ابراز اشتياق و ارادت به ساحت قدس آن نور پاك و خلاصه دودمان خواجه لولاك، بى‌نظير يا كم‌نظير است، و رمز و سرّى غيبى و حركتى الهى است كه منشأ و منبع آن از ديد حقير همان تصرف شخص شخيص آن ولى خدا در قلوب است. اين اجتماع شب‌هاى چهارشنبه مردم و مخلصان كه از اطراف و اكناف، و دور و نزديك خود را با تحمل زحمات به مسجد مقدس جمكران مى‌رسانند، بازگوى پيام‌هاى عالى و معرفت بخش و دليل اشراف آن حضرت بر امور است. ميليون‌ها نفر كه بسيج آنها با تمام وسايل و رسانه‌هاى تبليغى غيرممكن به‌نظر مى‌رسد، در طول سال با ميل و رغبت و اشتياق فراوان همه هفته و بلكه همه روزه به اين مسجد مى‌آيند و ايمان و ولايت خود را زنده كرده، با امام خود تجديد عهد و ميثاق مى‌نمايند، همه، جمله تاريخى و ماندگار نبوى، صلّى‌اللَّه‌عليه‌وآله، را در روايت تفسير و معنى مى‌كنند كه فرمود:

اى والّذى بعثنى بالنّبّوه يستضيئون بنوره و ينتفعون بولايته كانتفاع النّاس بالشّمس من وراء السحاب.

پيام اين اقبال و اين توجه ولائى مردم اين است كه اين نور خاموش شدنى نيست، اين دين و اين تمدن اسلامى برانداخته شدنى نيست، مسجد جمكران، ماه محرم، صفر، عاشورا، ماه مبارك رمضان اين مدنيّت اسلامى را بيمه كرده است و فرهنگ‌هاى ارتجاعى و افسانه‌هاى مرده و جاهليت دوران قبل از اسلام قابل احياء نيست و مردم دل بسته به حضرت صاحب‌الامر، سلام‌اللَّه‌عليه، به جاى ديگر و مكتب ديگر دل نخواهند بست؛ ملاهى و مناهى و اختلاط زن و مرد، تمدن نيست و برنامه محسوب نمى‌شود. اين فرهنگ مهدويت همه ابعاد حيات اجتماعى، اخلاقى، اقتصادى، اعتقادى، فكرى، سياسى و نظامى جامعه ما را فرا گرفته است. اين فرهنگ، فرهنگى است كه مى‌گويد:

من مات و لم يعرف إمام زمانه مات ميته جاهليه.

اين فرهنگ، فرهنگ قرآن كريم، فرهنگ ايمان، برادرى و اتحاد، استقلال، غيرت و حميّت است. اين جهشى را كه به‌سوى اين فرهنگ پيش آمده بايد غنيمت شمرد و همه را به ابعاد و جوانب آن آشنا و به تحقيق و پژوهش و كاوش پيرامون اين ابعاد تشويق نمود.

ألّلهم إنّا نرغب اليك فى دولة كريمة، تعزّ بها الإسلام و أهله، و تذلّ بها النفاق و أهله، ألّلهم اجعلنا من المتمسّكين بولايته و المؤمنين بإمامته و المنتظرين لأيّامه، و صلّ على محمد و اله الطاهرين.

٧ ربيع‌المولود ١٤٢٢

صافى گلپايگانى‌

نهايت ادب‌

آيت‌الله شيخ لطف‌الله صافى گلپايگانى در رابطه با احترام و محبت حضرت آيت‌الله بروجردى، به اهل بيت (ع) مى‌فرمايد:

يك روز در منزلشان مجلسى بود، در آن مجلس، شخصى با صداى بلند گفت: براى سلامتى امام زمان (ع) و آيت‌الله بروجردى، صلوات! در همان حال، ايشان كه در حياط قدم مى‌زد. با شتاب و ناراحتى به طرف در بيرونى آمد و با عصا محكم به در زد، به طورى كه آقايانى كه در بيرون بودند، ترسيدند كه نكند اتفاقى افتاده باشد.

چندين نفر به طرف در اندرونى رفتند كه ببينند چه خبر است؟ آيت‌الله بروجردى گفتند:

اين كه بود كه اسم مرا در كنار نام مبارك امام زمان (ع) آورد؟ اين مرد را بيرون كنيد و به خانه راهش ندهيد.

\* روزنامه جمهورى اسلامى، ويژه بزرگداشت آيت‌الله بروجردى و شيخ شلتوت.