ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٠ - اگر آيينه نبود

اگر آيينه نبود

بارها ديده بودمت‌

آنچنان كه آب را در آب‌

و آسمان را در آبى‌

و سبز را در عشق.

غبار، آينه را تهمت بست‌

وگرنه‌

زمانه ما بى‌امام نيست.

اى سكوت بلند

گوشهايمان كر باد

اگر خاموشى‌ات را نشنويم.

كجائى كه ديدارت محض است‌

پاهايمان خشت است و دستهايمان بى‌تكليف.

اگر مى‌دانستم از كدام سمت مى‌رويى‌

پيامبر گلها را وحى مى‌دادم‌

تا گلها را به مقدّس‌ترين خاك بشارت دهد.

درختان برگ‌ريزان دورى تواند

و قرنهاست كه ايستاده‌اند

تا جمالت را زانو زنند

شاخه‌ها سلامتى‌ات را هر لحظه در قنوت‌اند

بيابانها فراق ترا ترك خورده‌اند

و خروش مى‌كنند درياها اضطراب دورى‌ات را.

زمين آينه‌دار حضور توست‌

تا عظمت را بر كهكشانها ناز بَرَد.

چشمهايمان را فرشى ساخته‌ايم‌

تا هر چشمى گلى باشد بر قالى قدمهايت،

اگر كه نيائى‌

گلها را آفت مى‌گيرد

و زالوها به تخت مى‌نشينند

شب ماه را مى‌بلعد