ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٠ - شعر (كمند عشق)

گر ماه من برافكند از رخ نقاب را

برقع فروهلد به جمال آفتاب را

گويى دو چشم جادوى عابدفريب او

بر چشم من به سحر ببستند خواب را

اول نظر ز دست برفتم عنان عقل‌

وان را كه عقل رفت چه داند صواب را

گفتم مگر به وصل رهايى بود ز عشق‌

بى‌حاصل است خوردن مستسقى آب را

دعوى درست نيست گر از دست نازنين‌

چون شربت شكر نخورى زهر ناب را

عشق آدميت است گر اين ذوق در تو نيست‌

همشركتى به خوردن و خفتن دواب را

آتش بيار و خرمن آزادگان بسوز

تا پادشه خراج نخواهد خراب را

سعدى نگفتمت كه مرو در كمند عشق‌

تير نظر بيفكند افراسياب را