ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٥ - برترين عبادت
بايد اهل عبادت باشد؛ كار خلاف را كنار بگذارد. كسى كه احتمال مىدهد همين فردا قيام حضرت تحقق يابد، نمىتواند در پى كار ديگرى باشد و افكار ديگرى در سر بپروراند. اين چنين انتظارى، ريشه اصلاحات فردى و اجتماعى است.
به همين دليل، مساله انتظار از مستحبات مؤكده است و در بعضى روايات به صورت امر، آمده است. اگر چنين فرهنگى در جامعه ما پياده شود، وضعيت ديگرى بوجود مىآيد. مسلمانها در اين مورد اتفاق دارند و اگر كسى انصاف را كنار بگذارد، خود متضرر مىشود و از راه پيامبر اكرم، صلىاللهعليهوآله، دور مىشود. اگر چنين فرهنگى حاكم شد، زمينه اصلاحات فردى و اجتماعى فراهم مىگردد و توهمات مربوط به مساله انتظار هم خود به خود دفع و رفع مىشود. بىمسؤوليتى و سلب مسؤوليت از خود و همه مسؤوليتها را به عهده امام، عليهالسلام، گذاشتن، افكار غلطى است. از روز اول كه پيامبر اكرم، صلىاللهعليهوآله، از مجاهدات و تلاشهاى خود دريغ نكردند. در زمان غيبت، علماى اسلام نيز چنين روشى داشتند و از خود سلب مسؤوليت نكردند و اين گونه فكر نكردند كه بايد تلاش نكنيم تا فساد بيشتر و بيشتر گردد و ظهور حضرت زودتر انجام پذيرد. اصولا انتظار، مسؤوليتآور است. نسبتبه خود، به خانواده و نزديكان، نسبتبه جامعه، بايد احساس مسؤوليت داشت. اين مسؤوليت، به تفاوت زمانها و شرايط، يكنواخت نيست؛ گاهى بسيار دشوار است و زندان و تبعيد، حبس و محروميت و گرسنگى در پى دارد. اين مقاومت در برابر سختيهاست كه او را مانند كسى مىكند كه در راه خدا در خون خود مىغلتد. منتظر در هر زمان به تهذيب خود و اصلاح ديگران مشغول است و وظايف خود را انجام مىدهد. انجام دادن وظايف و مسؤوليتها كار آسانى نيست. اين دشوارى، عبادت است و از هر عبادتى بالاتر.
پس اگر مردم متوجه عمق مساله شوند. منشا اصلاحات بسيارى خواهد بود. هر كارى كه در شان ماست و برعهده ماست و از دست ما بر مىآيد، تكليف ماست و آنچه از عهده ما بيرون است و از شؤون آن حضرت است، به عهده ايشان است و كسى آن را از ما طلب نخواهد كرد. اين مطلب در روايات نيز مورد توجه قرار گرفته است. در كتاب الغيبة شيخ طوسى، رحمةاللهعليه، از امام صادق، عليهالسلام، نقل شده:
طوبى لمن ادرك قائم اهلبيتى و هو مقتد به قبل قيامه، يتولى وليه و يتبرؤ من عدوه و يتولى الائمة الهادية من قبله رفقائى و ذوا ودى و اكرم امتى على ...[١] خوشا به حال كسى كه قائم اهلبيت مرا درك كند، در حالى كه قبل از قيام او، به او اقتدا مىكرده، و دوستش را دوست و از دشمنش تبرى مىجسته است و امامان هدايتگر قبل از او را به ولايتبرگزيده است است. اينان رفقاى من و دارندگان دوستى من و گراميترين امتبراى من هستند.
از امام صادق، عليهالسلام، در روايتى مىفرمايند:
ان لنا دولة يجىءالله بها اذا شاء، ثم قال: من سر ان يكون من اصحاب القائم فلينتظر و يعمل بالورع و محاسن الاخلاق و هو منتظر.[٢] ما دولتى داريم كه خداوند هر گاه بخواهد آن را مىآورد. سپس فرمود: هر كس دوست دارد كه از اصحاب قائم باشد، بايد كه منتظر باشد و ورع را پيشه سازد و به محاسن اخلاق عمل كند، در حالى كه منتظر است.
اين ورع، افزون بر اين، اجتناب از شبهات را نيز در بر دارد. بايد كه تخلق به اخلاق الهى پيدا كند. انتظار صحيح، داراى چنين محافل و جلسههايى است. برادران اهل تسنن ما هم، اغلب منصف، مقيد و متعبد هستند و وقتى زمينه پيدا شود، اهل تجديد نظر هستند و مىبينند كه اين مطالب از مشتركات است.
اللهم انصر الاسلام و اهله؛ اللهم عجل لوليك الفرج؛ و اجعلنا من اعوانه و انصاره.
والسلام عليكم ورحمةالله وبركاته
پىنوشتها:
[١]. سوره انبياء، آيه ١٠٥.
[٢]. بحارالانوار، علامه مجلسى، ج ٥٢، ص ١٢٥.
[٣]. همان، ص ١٢٨.
[٤]. همان، ج ١٠، ص ٩٤.
[٥]. همان، ج ٥٢، ص ١٣٩.
[٦]. همان، ص ١٤٠.