كسى كه منتظر امر ما باشد، مانند كسى است كه در راه خدا در خون خود بغلتد. پس مساله انتظار، يك امر معمولى نيست. با توجه به اين محمولها و به مناسبت آن، موضوع بايد معناى بلندى داشته باشد. انتظار، تمنا و آرزو نيست؛ آرزويى كه روشى براى رسيدن به آن وجود نداشته باشد و در حد يك آرزو باقى بماند؛ مثلا يك كشاورز، بدون تلاش و كشت و كار، آرزو مى‌كند كه محصول فراوانى به دست‌بياورد؛ اين را انتظار نمى‌گويند. جوامع بشرى علاقه‌مند به يك مصلح هستند؛ يعنى طبق نهاد باطنى و درك فطرى به سوى يك مصلح جلب مى‌شوند تا نابسامانيها را اصلاح كند؛ اما روش انسانها در بسيارى موارد، روش نادرستى است. با اعراض از كتاب خدا و سنت انبيا به چنين چيزى نمى‌توان رسيد. اين تنها اميد و آرزوست. همچنين در جايى كه اميد بعيدى باشد، يعنى راه انتخاب شده كه بسيار دور و طولانى است، ممكن است انتظار به خواسته منتظر منتهى شود، ولى باز هم در اينجا انتظار به كار نمى‌رود. انتظار آرزويى نيست كه داراى اسباب نباشد. گاهى هم انتظار اسبابى دارد و اسبابش امورى ممكن است؛ ولى قريب نيست. در اينجا هم رجاء به كار مى‌رود. بلكه انتظار، اميد قريب و نزديك را مى‌گويند؛ يعنى شخصى روشى انتخاب كند و عقايدى داشته باشد كه تحقق آن امر را نزديك بداند. مسافرى را كه چند سال ديگر برمى‌گردد، اينجا در مورد او انتظار به كار مى‌رود. كسى كه منتظر اوست، خودش را آماده مى‌كند، شرايط پذيرايى را فراهم مى‌كند و ...

در روايات آمده است كه احتمال بدهيد همين امشب زمان ظهور است‌يا فردا. احتمال ظهور را بعيد در نظر نگيريد و آن را نزديك بدانيد. اگر كسى خود را عاشق وجود بقيةالله، ارواحنافداه، بداند و ظهور را نزديك شمارد، حالت دگرگونى و سازندگى مى‌يابد. اگر ادعاى دروغين نباشد، رفتار و گفتار ما بايد طورى باشد كه حضرت، رويگردان نشوند. اگر چنين انتظارى از هر عبادتى بالاتر است و مايه هر عبادتى است، طبيعتا