منشأ ابليسك يا نماد فراماسونرى كجاست؟ اين نماد بازآفرينى كدام اعتقاد در ميان فرقه‌هاى شيطانى است؟ چرا ستون شبه ابليسك از مراسم رمى جمرات حذف گرديد؟ بزرگ‌ترين ابليسك جهان در كجا قرار دارد؟

در اقصا نقاط جهان از «مسجد بزرگ سلطان احمد تركيه» تا صحن «كليساى اعظم سنت پيتر» در «واتيكان» و محوطه «كاخ سفيد آمريكا» شاهد ستون‌هايى هرمى شكل هستيم كه سر به فلك كشيده‌اند. اين ستون‌ها نمادهايى از الحاد و پاگانيسم نزد اديان باستانى «مصر» بودند كه در بازه‌هاى مختلف زمانى تفاسير مختلفى از آنها شده است. امروزه ابليسك‌ها تبديل به يكى از نمادهاى مورد احترام فراماسونرى و پيروان فرقه‌هاى شيطان‌پرستى شده و اين گروه‌ها در چند قرن گذشته، سعى داشته‌اند كه آنها را در جاى جاى جهان پراكنده سازند.

نگاهى به پيشينه نمايه ابليسك‌

ابليسك(obelisk) كه برگرفته از واژه‌اى يونانى به معناى ستون برافراشته است، يك بناى يادبود باريك با قاعده‌اى مربع‌شكل بوده كه در بخش فوقانى آن يك هرم قرار داده شده است. بر اساس اساطير مصر باستان اين بنا با خداى خورشيد، يعنى رع(Ra) مرتبط مى‌شد. بدين صورت كه اين نماد اشعه‌اى از اشعه‌هاى خورشيد بود كه به صورت سنگى درآمده است و رع، الهه خورشيد درون اين سنگ قرار دارد. در زبان مصر باستان بر اين بنا نام تِجِن(Tejen) نيز مى‌نهادند، مصريان معتقد بودند بدنه بلند و باريك ابليسك مظهر دفاع و محافظت و هرم رأسى بنا نيز مظهر دوركردن نيروهاى منفى و باد و توفان است. ابليسك در دورانى نيز نماد ازيريس(Osiris) شد؛ زيرا اعتقاد بر اين بود كه اين الهه توانسته بر تمامى خدايان ديگر تفوّق بيابد، به همين دليل داراى قدرت‌هايى از هر يك از خدايان ديگر شده بود و بنابراين ابليسك، نمادى كه متعلّق به رع بود، (خداى خورشيد يا رب السماوات) نصيب ازيريس (خداى مرگ و دنياى زيرزمين) شد. نفس ازيريس، باع(Ba) به نام بانبجِت(Banebdjed) خوانده مى‌شد و اين باع بود كه حيثيّت و شخصيّت و قدرت را براى ازيريس به همراه داشت و نماد بانبجت نيز قوچ بود و اين دليلى بود براى پرستش اين حيوان توسط عدّه‌اى از مردم، مخصوصاً در شهر «منديز»(Mendes) در زمان باستان. از اينجاست كه رابطه ميان ابليسك و فرقه‌هاى فراماسونى و ايلوميناتى آغاز مى‌شود كه در بخش‌هاى بعدى بدان خواهيم پرداخت.

در جلوى هر معبد مصرى معمولًا دو ابليسك قرار داده مى‌شد. ابليسك‌هاى باستان معمولًا به صورت يك تكّه از سنگ ساخته مى‌شدند؛ در حالى كه ابليسك‌هاى كنونى از قطعات مجزّا ساخته و ممكن است؛ چنان‌كه در مورد ابليسك يادبود جرج واشينگتن شاهديم، داراى فضاى درونى نيز باشند.