آنگاه عيسى (ع) در جواب ايشان سخن آغاز كرد كه: زنهار! كسى شما را گمراه نكند. زيرا كه بسيارى به نام من آمده، خواهند گفت كه: من هستم و بسيارى را گمراه خواهند نمود. امّا چون جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها را بشنويد، مضطرب مشويد؛ زيرا كه وقوع اين حوادث ضرورى است. ليكن انتها هنوز نيست. زيرا كه امّتى بر امّتى و مملكتى بر مملكتى خواهند برخاست و زلزله‌ها در جاى‌ها حادث خواهد شد و قحطى‌ها و اغتشاش‌ها پديد مى‌آيد و اينها ابتداى دردهاى زه مى‌باشد، ليكن شما از براى خود احتياط كنيد ... ولى از آن روز و ساعت غير از پدر هيچ كس اطّلاع ندارد نه فرشتگان آسمان و نه پسر هم. پس بر حذر و بيدار شده دعا كنيد؛ زيرا نمى‌دانيد كه آن وقت كى مى‌شود.[٢]

تصوّرى كه ما از قحطى داريم همراه با خشكسالى و بى آبى است، امّا واقعيت اين است كه با تحوّلات دوره جديد، حتّى مفهوم قحطى نيز دچار تغيير شده است. براى اينكه بدانيم به راستى آيا ما در دوره افزايش قحطى و گرسنگى به سر مى‌بريم يا خير نقل اين صحبت لستربرون، مدير مجمع انديشمندان «واشنگتن»، خالى از لطف نيست. وى مى‌گويد:

در دوره‌اى از پيشرفته‌ترين تكنولوژى‌ها، اكتشافات فضايى، شبكه‌هاى اينترنتى و جرّاحى پيوند اعضا؛ انسانيت ناگاه درگير مشكلات كهن شد: اينكه چگونه محصول غذايى خود را فراهم كند.[٣]

از زمانى كه اين مقاله را در دست گرفته‌ايد، اگر با سرعت متوسط مطالعه كرده باشيد، حدّاقل ٢٠٠ انسان به علّت گرسنگى جان خود را از دست داده اند. برآوردها نشان مى‌دهد اگر اوضاع جهان به سرعت بهبود نيابد، سالانه بيش از چهار ميليارد نفر جان خود را از دست خواهند داد. در حالى كه به اندازه كلّ تاريخ بشر طول كشيده تا جمعيت جهان به يك ميليارد نفر تا سال ١٨٣٠ م. برسد، طى صد سال اين جمعيت دو برابر شد (١٩٣٠ م.) و سى سال بعد به سه ميليارد نفر (١٩٦٠ م.)، شانزده سال بعد به چهار ميليارد نفر (١٩٧٦ م.) و يازده سال بعد به پنج ميليارد نفر (١٩٨٧ م.) رسيد. انتظار مى‌رود تا سال ٢٠٣٠ م. جمعيت جهان به ٥/ ٨ ميليارد نفر برسد. با افزايش جمعيت، احتمال دسترسى به زمين قابل كشت كاهش مى‌يابد.

ريشه هاى قحطى‌

ريشه‌هاى قحطى را در دو دسته كلّى مى‌توان مورد مطالعه قرار داد:

دسته اوّل: عواملى كه به طور مستقيم باعث بروز قحطى و خشكسالى مى‌شوند:

با نگاهى گذرا و سريع به اطراف خود ريشه‌هاى جالبى را از وقوع قحطى در دنياى امروز و اذعان كارشناسان غربى خواهيم ديد:

«سازمان ناظر بين الملل» مانند بسيارى كارشناسان، گرم شدن آب و هواى كره زمين را در گرسنگى جهان مقصّر مى‌شناسد. گزارش علايم حياتى ١٩٩٦ م. اين سازمان خاطرنشان مى‌كند پرداخت‌هاى‌