شباهت ميان پيامبر (ص) و ميان امام مهدى (ع) (همسانى ميان خاتم الانبيا و خاتم الاوصيا) قيام مسلّحانه و خروج با شمشير خواهد بود. هم اصل اسلام و هم ظهور دولّت حقّه امام (ع) يك انقلاب دينى، اخلاقى، سياسى و اجتماعى است كه طبعاً جداى از به كارگيرى اسلحه و نيروى نظامى نخواهد بود.

پيامبر اكرم (ص) آن هنگام كه قيام به رسالت الهى خود فرمود: مسئله جنگ، سلاح و حمله نظامى مطرح نبود، زيرا اصولًا جنگ يك مسئله استثنايى و برخلاف اصل مى‌باشد. ١٣ سال دوران بعثت در مكّه كه پيامبر و مسلمانان دشوارترين دوران‌ها را گذرانيدند، جنگى نبود. هنگامى كه حضرتش به «مدينه» هجرت كرد و حكومت اسلامى خود را تشكيل و اعلام داشت و تا سال دوم هجرى خبرى از جنگ و درگيرى و لشكركشى نبود. آرى، هنگامى كه توطئه‌ها آغاز شد، دسيسه‌ها عليه دين اسلام، رهبر و پيروان آن به پا گرديد و در پى آن لشكركشى‌ها و حمله‌ها شروع شد و منافقان يهود، مشركان و ديگران به هدف برچيدن دين اسلام و نابودى اصحاب آن قيام كردند و اسلحه به دست گرفتند، پيامبر اعظم اسلام (ص) به دستور خداوند و به حكم عقل و فطرت، سلاح برداشته و آماده نبرد گرديد. با كدام عقل، منطق و دليل، انسان مى‌تواند تحمّل جنگ و سلاح كند و به دفاع و مقابله از خود، جان، مال، ناموس و دين خود برنخيزد و فقط با تماشا يا سكوت و حتّى دعا كردن خالى بسنده نمايد. بنابراين تمام جنگ‌ها، نبردها و رويارويى‌هاى نظامى كه ميان مسلمانان و ميان دشمنان خونخوارشان برپا شد، همه و همه از سوى پيامبر اسلام (ص) جنبه دفاعى و تدافعى داشته است و هيچ گاه پيامبر اسلام (ص) به صورت ابتدايى و تهاجمى دست به شمشير نبرده است. امّا آن زمان كه دشمنان به پا خواستند رسول گرامى اسلام (ص) هم آرام نمانده به فرمان خداوند و به حكم عقل و فطرت به مقابله برخاسته و سلاح را با سلاح پاسخ داده است.

خوانندگان محترم مى‌توانند مشروح جنگ‌ها، فلسفه آنها و موجبات آنها را در كتاب‌هاى مربوط به تاريخ اسلام و تفسير آيات مربوط در كتاب شريف و نفيس «الميزان» و كتاب سودمند «تفسير نمونه» و تاريخ‌ها و تفسيرها مطالعه و مراجعه فرمايند. اين شرحى بود از قيام به سيف يا خروج به سيف كه در روايت مورد شرح و ديگر مصادر و منابع و احاديث، تعبير شده است.

امام زمان (ع) نيز هنگام ظهور و اقامه دولت عدل خود چنين خواهد بود. او مظهر رحمت الهى و مصداق رأفت و مهربانى است. به علاوه طبق صراحت روايات متعدّد در عصر ظهور عقل‌ها كامل، افكار مترقّى، خردها و انديشه‌ها تكامل يافته است و بسيارى از كسان با درك و فهم صحيح و منطقى حكومت حقّه مهدوى با رشد كامل عقلى و بلوغ فكرى با درك و رغبت به حضرت بقيّةالله مى‌گروند و حكومت او را با ميل و رغبت تمام گردن مى‌گذارند و در جرگه مهدويّون قرار مى‌گيرند.

امّا طبيعى است كه بالأخره افرادى ناباب و كسانى ناكس كه منافع خود را در خطر ديده و قيام امام زمان (ع) را خلاف مصالح و طمع‌هاى خود مى‌بينند امام را تحمّل نمى‌كنند و او را بر نمى‌تابند و حتّى عليه او و به قصد خروج از حاكميّت او حركت نظامى نموده و قيام مسلّحانه مى‌كنند. پس حضرت مهدى (ع) هم، همان گونه كه درباره پيامبر خدا (ص) گفتيم، بايد به فرمان خدا و تبعيّت از جدّش خاتم الانبيا و دستور قاطع فطرت و عقل به دفاع از كيان اسلام برخيزد و به زدودن علف‌هاى هرزه قيام كند و دشمنان دين را از سر راه دين بر دارد و مسير را براى ادامه حقّ و عدل صاف و پاك نمايد و اين است معنى خروج بالسّيف و اين است تفسير شباهت خاتم الاوصيا با حضرت خاتم الانبيا (ص) و اين است تطبيق علائم انبياى پيشين بر مصلح موعود در آخرالزّمان و اين است شرح ويژگى‌هاى انبياى الهى (آدم، نوح، ابراهيم، موسى، عيسى، ايّوب و پيامبر اسلام (ص)) و اجتماع خصايص و ويژگى‌هاى آنان در يك نفر (مهدى منتظَر (ع)) كه مجمع انبيا و مركز تجمّع علائم و اوصاف اولياى الهى است كه خود برهانى قاطع و دليلى روشن و حجّتى قوى بر وجود اقدس مهدى موعود اسلام و اديان است و بر حقّانيت او و صدق وعده‌ها درباره او كه سزاوار است، ردّ مطلع نموده و به ساحت قدس او خطاب كنيم: آنچه خوبان همه دارند تو تنها دارى.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. مجلسى، محمّدتقى، بحارالأنوار،، ج ٥١، ص ٢١٧، ح ٤؛ اكمال الدّين، ج ١، صص ٣٢١- ٣٢٢.

٢. سوره بقره (٢)، آيه ١٢٤.

٣. روايات معراجيه.

٤. قصص الأنبيا، صص ١٨ و ٦٨؛ اكمال الدّين صدوق.

٥. همان، ص ٦٨.

٦. همان.

[٧]. همان.

[٨]. نظر به آنكه ميان حضرت آدم و حضرت نوح يك هزار سال فاصله بوده و آنچه از انسان‌ها تا زمان نوح وجود داشت همه غرق شدند (جز آنچه از فرزندان نوح كه در كشتى بودند (سام، حام، يافث) و پس از فرود از كشتى نسل بشر به وسيله اين سه برادر انتشار يافت؛ بنابراين حضرت نوح را ابوالبشر دوم ناميده‌اند. ر. ك به: كتب تاريخ.

[٩]. سوره عنكبوت (٢٩)، آيه ١٤.

[١٠]. قصص الانبياء، جزايرى، ص ٧٥؛ امالى صدوق.

[١١]. همان، ص ٧٥.

١٢. همان، ص ٧٦.

[١٣]. منقول از مكيال المكارم، ج ٢.

[١٤]. قصص الانبياء، ص ١٠٧؛ به نقل از تفسير قمى.

[١٥]. بحارالأنوار و ساير مصادر مربوط به حضرت صاحب الزّمان (ع).

[١٦]. سوره قصص (٢٨)، آيه ٢١.

[١٧]. يكى از روايات حديث ابراهيم بن مهزيار است كه حضرت صاحب (ع) در ضمن گفت‌وگوهاى خود به او مى‌فرمايد: پدر ارجمندم از من تعهّد گرفته كه فقط در مخفى‌ترين مناطق كره زمين و دورترين آنها از چشم‌ها سكنا كنم تا راز من مخفى و مأواى من محفوظ از كيد دشمنان باشد پس من در دورترين نقاط/ رملستان و قفر و ديم‌ترين زواياى زمين به سر مى‌برم تا آن هنگام كه وعده خداوندى و اذن الهى فرا برسد ... بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ٣٥، ح ٢٨، به نقل از اكمال الدّين صدوق.

[١٨]. سوره نساء (٤)، آيات ١٥٦- ١٥٨.