انديشه هاى فقهى- سياسى آيتاللّه العظمى گلپايگانى در عصر غيبت - امامى، محمدمهدى - الصفحة ١٩٤ - ٤ - مواضع آيت الله العظمى گلپايگانى قدس سره پيرامون فاجعه فيضيه در فروردين ١٣٤٢

چشمش از حجره بيرون كشيده و شديدا مجروح مى‌كنند[١]، آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه در پاسخ به نامه يكى از علما درباره فاجعه مدرسه فيضيه مى‌نويسد:

«صحنه مدرسه فيضيه و فجايعى را كه به چشم خود ديدم هرگز فراموش نمى‌كنم، من در آن روز از جنايت و خيانت حمله‌كنندگان به مردم، علما و شخص خودم چيزهايى ديدم، از مقاصد شوم و خطرناك دشمنان اسلام فهميدم و بر جهل و ظلم كارگردانان آن فاجعه تأسفها خوردم، آن روز در تاريخ شيعه و ايران فراموش نمى‌شود، خدا گواه است راضى بودم مرا به قتل برسانند ... ثمره اين حوادث محبوبيت روحانيت و خشم و تنفر عموم، از موجدين اين حوادث و محكوميت سياستهاى اجانب و اقليتهاى كثيف شد ... تذكر مى‌دهم كه مصادر امور حق ندارند به عقايد ملت ايران بى‌اعتنايى كنند، حق ندارند در قانونگذارى دخالت كنند ... چرا به عنوان اصلاحات و مبارزه با كمونيزم و آزادى زن، مبارزه با اسلام شروع شد، ... هجوم به مدرسه فيضيه و قتل و جرح طلاب و هرگونه توهين به آنها محاربه با اسلام و با حضرت‌

[١]- همان، ص ٨٦.