انديشه هاى فقهى- سياسى آيتاللّه العظمى گلپايگانى در عصر غيبت - امامى، محمدمهدى - الصفحة ١١٣ - ٣ - آيت الله العظمى العظمى حائرى يزدى قدس سره

زمان خود و از رجال بزرگ علم، از اسطوانه‌هاى دينى و از بزرگان فقهاء مى‌باشد، ايشان از غيورترين مسلمانان بر نواميس شرع مقدس بود و عمر خود را فانى در راه خدمت به دين كرد[١]، درباره عظمت معنوى و علمى ايشان از بزرگان مطالبى نقل شده است كه آنها را به مناسبت مى‌آوريم، فرزند بزرگوارشان مرحوم آيت اللّه حاج شيخ مرتضى حائرى مى‌گويند: «مرحوم آقاى سيد جمال الدين گلپايگانى مى‌فرمود: كه با آقاى حاج شيخ در قطار مسير سامراء هم سفر بوديم كه ايشان مى‌خواستند به ايران بيايند، من به ايشان گفتم: شما از كسانى هستيد كه بعد از آقاى ميرزا محمد تقى شيرازى مورد توجه و مطرح هستيد (جهت مقام مرجعيت) آيت اللّه حائرى گفتند من نمى‌خواهم مرجع شوم، مى‌خواهم بروم به ايران، اگر از دستم برآيد خدمتى به اسلام و مسلمانان بكنم‌[٢]. آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه از استاد خود چنين نقل مى‌كنند «اوائلى كه به قم آمده بودم در خواب ديدم كه مرا دعوت كردند كه بروم منزل آقا جمال فرزند آقا ملا محمد كاظم- از علماء گلپايگان- و در آنجا حضرت ولى عصر (عج) را ملاقات كنم، من آماده شدم براى اين موضوع كه در اين هنگام كسى آمد و گفت: مطلب به تأخير افتاده، ليكن لوحى آوردند و نشان دادند،

[١]- گنجينه دانشمندان، پيشين، ج ٧، ص ٥٥١.

[٢]- على كريمى جهرمى، پيشين، ص ٢٨، با كمى تغيير.