انديشه هاى فقهى- سياسى آيتاللّه العظمى گلپايگانى در عصر غيبت - امامى، محمدمهدى - الصفحة ١٣٤ - الف) مقام علمى و مرجعيت آيت الله العظمى گلپايگانى قدس سره از ديدگاه علماء و بزرگان

همدانى در زمان آقايان مراجع ثلاث- آيت اللّه صدر، آيت اللّه حجت، آيت اللّه خوانسارى- فرموده بودند: «من آقاى گلپايگانى را از اين آقايان كمتر نمى‌دانم»، و در جايى ديگر نقل شده كه برخى ايشان را همطراز با شيخ انصارى دانسته‌اند[١].

- آيت اللّه كوهستانى، وى كه نمونه برجسته علماى اتقياء معاصر به شمار مى‌رفتند، نسبت به آيت اللّه العظمى گلپايگانى احترام ويژه‌اى مى‌گذاشتند، ايشان پيوسته از فضلاء حوزه علميه قم، مبانى فقهى مرجع بزرگ شيعه را پرسش مى‌كردند و لياقت و صلاحيت مرجعيت و تكفل بيان حلال و حرام امور امت اسلامى را به نحو شايسته در معظم له مجسم مى‌ديد، ازاين‌رو احتياطاتى كه پيش مى‌آمد، افراد را به فتاوى ايشان ارجاع مى‌داد و از سهم مبارك امام عليه السّلام تا آنجا كه ممكن بود، خدمت آيت اللّه العظمى گلپايگانى مى‌فرستاد[٢].

- آيت اللّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى قدّس سرّه، مؤسس حوزه علميه قم، در دوران اختناق و فشار رضا خان به آيت اللّه العظمى گلپايگانى اجازه صدور فتوى مى‌دهند و در آن اجازه كه معظم له حدود بيست و پنج سال بيشتر نداشته، تصريح به اجتهاد ايشان كرده‌اند و براى مسئولين دولتى آن دوره فرستاده‌اند، خود معظم له در اين باره‌

[١]- على كريمى جهرمى، پيشين، ص ١٦٢.

[٢]- ر. ك. به يادنامه آيت اللّه كوهستانى،؟،؟،؟، ص ٤٢.