مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧ - فصل اول اخلاق و شمايل، و رفتار او با مجلسيان

يك از اهل مجلس بمقدار و در خور حالش توجه ميكرد (و وقت مى‌داد) كه يكنفر نپندارد كه ديگرى نزد او برتر و گراميتر است. هر كس با او مجالست مى‌نمود يا براى حاجتى باوى بسخن مى‌ايستاد آنقدر صبر مى‌نمود تا طرف خداحافظى كند و هر كس از وى حاجتى مى‌خواست يا حاجت روا و يا با سخنى گرم و مناسب روانه‌اش مينمود. مردم از اخلاق وسعه صدر او در راحت و فراخى بودند. و براى مردم پدرى مهربان بود و همگان در نزد او از نظر حقوق در يك درجه قرار داشتند، مجلس او مجلس حلم و شرم و صبر و امانت بود، در مجلس وى صداها بلند نميگشت و حرمت كسى هتك و توهينى نميشد و لغزشهاى كسى بر ملا نميگشت. مجلسيان او همگى در حد تعادل بوده تقوى را رعايت نموده، فروتنى پيشه ميكردند. بزرگان احترام و توقير مى‌شدند و كوچكها و خردها مورد رحمت و شفقت قرار مى‌گرفتند و حاجتمندان را بر خود ترجيح ميدادند.

حسين (ع) فرمايد: پرسيدم سيره و روش پيغمبر ٦ با همنشينان و جلساء خود چگونه بود؟ (پدرم) فرمود: پيغمبر همواره خوشرو، سهل گير، نرمخو بود