على ٧ برخاست و عرضه داشت: اى رسول خدا! پدر و مادرم فداى تو باد. انسان چگونه مى‌تواند با اخلاص شهادت بدهد و چيز ديگرى را با آن مخلوط ننمايد؟ آن را توضيح بدهيد تا براى ما روشن شود. فرمودند: منظور اين است كه بر دنيا حريص نباشد، از راه حرام آن را جمع نكرده و به آن راضى نشود. عده‌اى مانند نيكوكاران سخن مى‌گويند، ولى عمل گردنكشان را انجام مى‌دهند. بنا بر اين، كسى كه خداوند را در حالى ملاقات كند كه هيچ كدام از اين خصوصيات را نداشته باشد و (لا إله إلّا اللَّه) بگويد، بهشت از آن اوست. و كسى كه دنيا را بگيرد و آخرت را ترك كند، جهنم از آن اوست. و كسى كه از طرف ظالمى دشمنى كند يا او را در دشمنى يارى دهد، فرشته مرگ با بشارت به لعنت خدا، ماندن هميشگى در آتش جهنم و عاقبت بد، به سراغ او خواهد آمد.

و كسى كه براى حاجتى خود را براى سلطان ستمكارى سبك نمايد، در جهنم همراه او خواهد بود.

و كسى كه سلطانى را در ستمگرى راهنمايى كند، با «هامان» همراه شده و عذاب او و آن سلطان از سخت‌ترين عذابهاى اهل جهنم است.

و كسى كه دنيادار را به طمع دنيا بزرگ داشته و او را دوست بدارد، خداوند بر او خشم گرفته و با «قارون» در تابوت زيرين جهنم در يك درجه خواهد بود.

و كسى كه بخاطر خودنمايى ساختمانى بسازد، در روز قيامت آن ساختمان را تا هفت طبقه زمين زير آن حمل مى‌نمايد. آنگاه چون گردنبندى آتشين آن را به گردنش آويخته و سپس او را در جهنم مى‌اندازند. عرض كرديم: از كجا بفهميم كه براى خودنمايى است؟

فرمودند: از آنجا كه بيش از احتياج خود يا براى فخرفروشى مى‌سازد.

و كسى كه به اجيرى در مورد مزد او ظلم كند (مزدش را ندهد يا ناتمام بدهد)، خداوند عمل او را نابود كرده و بوى بهشت را بر او حرام مى‌نمايد، در حالى كه بوى بهشت از مسافت پانصد سال راه احساس مى‌شود.

و كسى كه يك وجب از زمين همسايه‌اش را غصب كند، خداوند آن يك وجب را تا هفت طبقه زير آن تبديل به آتش نموده، بصورت طوقى درآورده و در گردن او مى‌اندازد تا زمانى كه او را وارد جهنم نمايد.

و كسى كه قرآن را بياموزد و عمدا آن را فراموش كند، در روز قيامت در حالى كه جذامى و تشنه است، خدا را ملاقات مى‌كند و خداوند در مقابل هر آيه‌اى مارى را بر او مى‌گمارد.