٥- ... رسول خدا ٦ فرمودند: در روز قيامت حضرت فاطمه عليها السّلام همراه با زنان همدم خود مى‌آيد. به او مى‌گويند به بهشت برو. مى‌گويد: تا زمانى كه ندانم پس از من با فرزندم چه كردند، نمى‌روم. به او مى‌گويند به وسط عرصه قيامت بنگر.

او نيز مى‌نگرد و امام حسين ٧ را بدون سر، و ايستاده مى‌بيند. فريادى كشيده و من نيز از فرياد او فرياد مى‌كشم. فرشتگان نيز از فرياد ما فرياد مى‌زنند. در اين هنگام خداوند عزّ و جلّ خشمگين شده و به آتشى كه به آن «هبهب» مى‌گويند و هزار سال افروخته شده تا سياه شده است و هيچ گونه شادى در آن وجود نداشته و غمى از آن بيرون نمى‌رود (يعنى سراسر رنج و مصيبت است)، دستور مى‌فرمايد: قاتلان حسين و حاملين قرآن را پيدا كن (يعنى گرچه قاتلان حامل قرآن باشند)، او آنها را پيدا مى‌كند و مى‌خورد و شيهه مى‌كشد، آنان نيز شيهه مى‌كشند، مى‌گريد، آنان نيز مى‌گريند و مى‌غرد، آنان نيز مى‌غرند. آنگاه با زبانى گويا و فصيح مى‌گويند: خدايا! چرا قبل از بت‌پرستان ما را به آتش كشيدى؟ از خداوند جواب مى‌رسد كه: كسى كه مى‌داند مانند كسى كه نمى‌داند نيست (شما با آگاهى جنايت كرديد).

٦- ... عبد اللَّه بن بكر ارجانى مى‌گويد با امام صادق ٧ در مسافرت از مدينه به مكه همراه بودم. به توقفگاهى بنام «عسفان» رسيده و آنجا توقف كرديم. آنگاه حركت كرده و در راه كوه سياه وحشتناكى ديديم. عرض كردم: اى پسر رسول خدا! چقدر اين كوه وحشتناك است! اولين بار است كه در راه به چنين كوهى برمى‌خوريم. آن حضرت ٧ فرمودند:

مى‌دانى اين چه كوهى است؟ اين كوه «كمد» نام دارد و بر دره‌اى از دره‌هاى جهنم كه خداوند قاتلان امام حسين ٧ را در آن جاى داده است، قرار دارد. و زير آن آبهاى جهنم جارى است، يعنى چرك و خون جهنميان و آلودگى‌هاى آنان، آب جوش سوزان، چركهايى كه از فرج زناكاران خارج مى‌شود و آبهايى كه از «جهنم»، «لظى»، «حطمه»، «سقر»، «جحيم»، «هاويه» و «سعير» بيرون مى‌آيد. هر گاه كه از اينجا عبور مى‌كنم و اين كوه را مى‌بينم، مى‌ايستم و آن دو نفر را مى‌بينم كه گريه كرده و كمك مى‌خواهند. به قاتلان پدرم نگريسته و به آن دو مى‌گويم:

بدون شك شما اين كار آنان را پى‌ريزى كرديد. هنگامى كه قدرت را به دست گرفتيد، به ما