توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٢٠٩ - آفات و بلاها

حكمت مى‌دانند وقوع آنها را در اين عالم ملاحده كه به صانع قائل نيستند و اتباع مانى نقّاش كه به دو خدا قائلند از مكاره و آلام و مصائب و مرگ و فنا. و آنچه طبيعيّان حكماء مى‌گويند كه اشياء به طبايع خود مى‌آيند و مى‌روند بى‌مدبّرى و صانعى، در اين امور سخن مى‌گوئيم تا ردّ اقوال ايشان بر تو آسان گردد.

[آفات و بلاها]

گروهى از جاهلان و ملحدان‌ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ‌.[١] آفت‌هائى را كه در بعضى از زمان‌ها حادث مى‌شود مانند: و باء و طاعون و يرقان و انواع بيمارى‌ها و تگرگ و ملخ كه زراعت و ميوه‌ها را ضايع كنند، وسيله كرده‌اند براى انكار خلق و شبهه گردانيده در وجود خالق قدير.

پس در جواب ايشان مى‌گوئيم كه: اگر خالقى و مدبّرى در عالم نمى‌بود مى‌بايست كه زياده از اين فتنه و فساد و آفات و حوادث در جهان پديد آيد، مثل آن كه آسمان بر زمين بيفتد يا زمين به آب فرو رود، يا آفتاب از طلوع تخلّف نمايد و هرگز طالع نشود، و نهرها و چشمه‌ها خشك شوند به نوعى كه يك قطره آب در آنها به هم نرسد، و هوا راكد شود كه مطلقاً باد حركت نكند تا همه اشياء فاسد گردد، يا آب دريا بر زمين جارى گردد كه عالم را غرق كند.

و باز اين آفت‌ها كه گاهى مى‌رسد از طاعون و ملخ و امثال اينها،

[١] سوره توبه، آيه ٣٠