توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٥٨ - غذاى نوزاد

منفعتى، و نه در دفع مضرّتى، پس جارى مى‌شود به سوى او از خون حيض آن مقدار كه غذاى او شود چنانچه آب غذا مى‌باشد براى نباتات.

[كيفيت ولادت جنين‌]

و پيوسته اين غذا به او مى‌رسد تا خلقش تمام مى‌شود و بدنش مستحكم مى‌شود، و پوستش قوت مباشرت هوا به هم رساند، و از سردى و گرمى متضرّر نشود، و ديده‌اش تاب ديدن روشنائى به هم رساند، چون چنين شد مادرش را درد زائيدن از جا بر مى‌آورد و او را بى‌تاب مى‌كند تا از او متولد مى‌شود.

[غذاى نوزاد]

و چون از مضيق رحم به وسعتگاه جهان در آمد و به نوع ديگر از غذا محتاج شد، مدبّر حقيقى همان خون كثيف را كه در رحم، غذاى او بود به شير لطف مبدل مى‌گرداند، و كسوت گلگون خون را از او كنده، لباس سفيد شير را بر او مى‌پوشاند و مزه و رنگ و صفاتش متبدّل مى‌شود زيرا كه در اين حالت اين غذا براى بدن او از غذاى سابق موافق‌تر است.

و در همان ساعت كه به اين نوع از غذا محتاج مى‌شود به حكم حكيم قدير غذاى شير براى او مهيّاست و به الهام الهى زبان بيرون‌