ما فقط گوش مى‌كرديم. پشت آن تپه، كرخ و مات نشسته بوديم و مثل گنگ‌ها، شما را ديد مى‌زديم كه دست سايبان چشم مى‌كرديد. نگران، افق دور بيابان را مى‌ديديد و با دلهره مى‌گفتيد: «اين جا، يخ مى‌زنيد!» «اين جا، گم مى‌شويد!» «اين جا، مى‌ترسيد!» راست هم مى‌گفتيد، ولى ما ديگر حوصله‌ى تأييد هم نداشتيم. همه‌ى جل و پلاسمان را پيچيده بوديم دورمان. فقط چشم‌هامان پيدا بود. آن هم نيمه باز و خمار. اولش چرت‌هاى نيمه كاره زديم، بعد ديگر راستى نديديمتان. صداتان البته تا چند وقتى مى‌آمد توى گوشمان. التماس مى‌كرديد: «نخوابيد، حالا نه، حالا نه.»

من يكى كه آخرين صدايى كه از گلوتان شنيدم فرياد بود. داد مى‌كشيديد: «من يك آتش مى‌بينم». توى همان خمارى با خودم گفتم، لابد شما فكر كرديد ما ساده‌ايم. به هواى يك آتشى آن دورها چشممان را دوباره باز مى‌كنيم و از اين سكر كيفورى مى‌آييم بيرون، ولى نه. ما سنگين خوابيده بوديم. رفيقمان مى‌گويد: «شما بعد گفتيد مى‌روم شعله بياورم».

گفتيد: «بايد گرمشان كنم». گفتيد: «نور باشد، همه چى درست مى‌شود». ما لاى خرناسه‌ها توى دلمان گفتيم: «طفلك ساربان جوان». گفتيم: «چرا دل نمى‌كنى از ما، بابا راه خودت را برو ديگر.»