در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٤٥ - منابع اثبات كفر ابوطالب
است، درباره پدرش چنين سخن بگويد؟! آيا اين از مصاديق نيكى به پدر و مادر است كه قرآن مىفرمايد:
... وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفًا وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ ....[١]
«در دنيا به خوبى و نيكى با آنان رفتار كن و از كسانى كه به سوى من بازگشتهاند، پيروى كن».
براساس آنچه گذشت، بايد پرسيد كه تا چه ميزان مىتوان به اين دسته از اشعار و روايات استدلال كرد و ابوطالب را متّهم به كفر نمود؟ شكّى در اين نيست كه اگر نگاهى دقيق و موشكافانه به اوضاع و احوال آن زمان داشته باشيم و بتوانيم محيطى را كه اين اشعار و روايات در آن شكل گرفته و صادر شده تصوّر نماييم، شايد بتوانيم كه تصوير ديگرى را مطرح كنيم.
در طى قرنها، تعصّب مذهبى كور، بر عالم اسلامى سايه افكنده بود و جريانهاى سياسى براى حفظ منافع خويش هر گونه تحريفى را مرتكب مىشدند، در اين صورت، چگونه مىتوان با توسّل به يك روايت يا شعر، سرپرست حضرت پيامبر (ص) در ايّام كودكى و تربيت كننده او در دوران جوانى و حامى او پس از بعثت را متّهم به كفرنمود؟
[١] - لقمان( ٣١): ١٥.