در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٩ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب
«كُلّ الخير أرجو من رّبي لأبي طالبّ».
«هر خير و خوبى را از خدا براى ابوطالب درخواست مىكنم».
همچنين ابوطالب به هنگام وفات به قريش و بنىعبدالمطّلب سفارش كرد كه از محمّد (ص) حمايت و اطاعت كنند و بدانند كه فلاح و رستگارى در پيروى از محمّد (ص) است و او امين قريش و سيّد عرب مىباشد. علاوه بر اين، نصوص و اشعار و قراين زيادى وجود دارد كه بر ايمان ابوطالب دلالت مىكند.
بر فرض كه تمام اينها را كنار بگذاريم، به اين قرينه مىتوانيم استدلال كنيم كه بر طبق اظهارات مخالفان ايمان ابوطالب، در هنگام مرگ، پيامبر اكرم (ص) وى را تشويق و تحريض كرد كه اسلام بياورد، امّا وى گفت:
«بَل عَلى ملّة عبدالمطّلب».
«بلكه بر دين عبدالمطّلب باقىمىمانم».
شكّى نيست كه عبدالمطّلب بر طريق حق و بر دينى بوده است كه در آن روزگار، مورد رضايت خداى عالميان بوده است. او به مبدأ و معاد معتقد بود و ايمان داشت كه پيامبرى از صلب او ظهور خواهدكرد.
شهرستانى درباره عبدالمطّلب، مطلبى را گفته كه علّامه امينى آن را در جزء هفتم كتاب الغدير نقل كرده است.[١] براى آگاهى بيشتر
[١] - الغدير: ٨/ ١٧، نظره فى الآيات المحرّفه فى أبى طالب.