در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٢٢ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب

٣- آيه استغفار در مدينه منوّره و در حالى كه بيش از هشت سال از وفات ابوطالب گذشته بود، نازل شده است.

سؤال اين است كه: آيا در اين مدّت طولانى، رسول خدا (ص) براى ابوطالب استغفار مى‌كرده است؟ چنان كه در حديث آمده است كه در كنار ابوطالب فرمود:

«به خدا قسم! براى تو طلب استغفار مى‌كنم، مادامى كه از آن نهى نشده‌ام».

چگونه ممكن است كه پيامبر و مؤمنان، سالها براى او طلب استغفار كرده باشند در حالى كه از دوستى و ارادت و استغفار براى مشركان و منافقان ممنوع شده بودند و اين استغفار طولانى مدّت، از بارزترين مصاديق محبّت و مودّت با مشركين است و اين چگونه ممكن است در حالى كه خداوند نازل فرموده است:

لا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ ....[١]

«نمى‌يابى قومى را كه به خدا و روز آخر ايمان دارند، با كسانى كه دشمن خدا و رسولش هستند، دوستى كنند، اگرچه پدران، يا فرزندان، يا برادران، يا عشيره ايشان باشند. آنان كسانى هستند كه خداوند، ايمان را در قلبهايشان ثابت گردانيده و از طرف خودش آنان را تأييد كرده است».

[١] - مجادله( ٥٨): ٢٢.