در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
فصل اول رياست ابوطالب در اعماق تاريخ
٢١ ص
(٤)
فصل دوم ويژگيهاى شخصى ابوطالب
٣٧ ص
(٥)
ازدواج ابوطالب با فاطمه بنت اسد
٤٢ ص
(٦)
جانشينى ابوطالب به جاى پدرش
٤٤ ص
(٧)
ابوطالب از ديدگاه ثابت بن جابر و اكثم
٤٦ ص
(٨)
فصل سوم ميزان علاقه ابوطالب به پيامبر اكرم(ص)
٤٧ ص
(٩)
روشهاى حمايت ابوطالب از پيامبر(ص)
٥٣ ص
(١٠)
روش اول
٥٣ ص
(١١)
روش دوم
٥٦ ص
(١٢)
روش سوم
٥٨ ص
(١٣)
روش چهارم
٦١ ص
(١٤)
روش پنجم
٦٢ ص
(١٥)
فصل چهارم روشهاى گوناگون ابوطالب براى حمايت از پيامبر اكرم(ص)
٦٧ ص
(١٦)
مواضع ابوطالب در مقابل اقدامات سران قريش
٧٠ ص
(١٧)
اقدام اول
٧٠ ص
(١٨)
اقدام دوم
٧١ ص
(١٩)
اقدام سوم
٧٢ ص
(٢٠)
اقدام چهارم
٧٥ ص
(٢١)
اقدام پنجم
٧٦ ص
(٢٢)
اقدام ششم
٧٦ ص
(٢٣)
فصل پنجم موضع رسولخدا(ص) وائمه اطهار(عليهم السلام) وصحابه درمورد ابوطالب
٨١ ص
(٢٤)
اول موضع رسول خدا(ص)
٨١ ص
(٢٥)
دوم موضع ائمه اطهار
٨٥ ص
(٢٦)
سوم شهادت صحابه به ايمان ابوطالب
٩١ ص
(٢٧)
فصل ششم افسانه كفر ابوطالب!
٩٥ ص
(٢٨)
اول ريشههاى تاريخى براى تكفير ابوطالب
٩٥ ص
(٢٩)
دوم دلايلى بر ايمان ابوطالب
١٠١ ص
(٣٠)
سوم مناقشه در دلايل قايلان به كفر ابوطالب
١١٠ ص
(٣١)
نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب
١١٩ ص
(٣٢)
منابع اثبات كفر ابوطالب
١٤٠ ص
(٣٣)
حديث ضحضاح
١٤٨ ص
(٣٤)
1 - ضعف اسناد روايت ضحضاح
١٤٩ ص
(٣٥)
الف سفيان بن سعيد ثورى
١٤٩ ص
(٣٦)
ب عبدالملك بن عمير
١٥٠ ص
(٣٧)
ج عبدالعزيز بن محمد درآوردى
١٥١ ص
(٣٨)
2 - متن حديث ضحضاح مخالف كتاب و سنت است
١٥٢ ص
(٣٩)
الف قرآن كريم
١٥٢ ص
(٤٠)
ب سنت شريف نبوى
١٥٣ ص
(٤١)
چكيده بحث
١٥٥ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٢١ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب

براى شناخت منش و روش سعيد بن مسيّب همين كافى است كه بدانيم ابن حزم‌[١] از قتاده روايت كرده است:

«از سعيد پرسيدم: آيا پشت سر حجّاج بن يوسف نماز بخوانيم؟ جواب داد: ما كه پشت سر كسى كه از او شرورتر هم باشد، نماز مى‌خوانيم!».

٢- ظاهر روايت بخارى اين مطلب را مى‌رساند كه دو آيه مورد اشاره در هنگام وفات ابوطالب، پشت سر هم نازل شده است؛ چنان كه در مورد هر يك از آيه‌ها نيز تصريح شده است كه در زمان وفات وى نازل گشته است.

امّا اين مطلب صحيح نيست؛ زيرا آيه دوّم، مكّى و آيه اوّل، مدنى است كه به اتّفاق نظر مفسّران بعد از فتح مكّه نازل شده است و اين آيه در سوره توبه قرار دارد كه از آخرين سوره‌هايى است كه نازل گشته است.[٢] در اين صورت فاصله‌اى حدود ده سال، يا بيشتر بين نزول اين دو آيه وجود دارد.


[١] - المحلّى: ٤/ ٢١٤.

[٢] - صحيح بخارى: ٥/ ١٨٥؛ كشّاف، زمخشرى: ٢/ ٣١٥؛ تفسير قرطبى: ٨/ ٢٧٣؛ الاتقان: ١/ ١٧؛ تفسير فتح القدير، شوكانى: ٢/ ٤١٠؛ وى به نقل از ابى شيبه، بخارى، نسائى، ابن ضريس، ابن منذر، نحاس، ابى شيخ و ابن مردويه، از طريق براء بن عازب آن را نقل كرده است.