«مقام آيه شريفه، مقام تشريع حكم است و در آن، صرف كشف از اين كه چنين حكمى هست، كافى است و لازم نيست كه در اين مقام، همه جهات و خصوصيّات حكم بيان شود؛ همچنان كه نظير اين تعبير را درباره روزه واجب آورده و فرموده است: ... وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ ...؛[١] و اين كه روزه بگيريد، برايتان بهتر است».[٢]

گويا حكم وجوب، مركّب از دو مرتبه است؛ مرتبه نفى حرمت و مرتبه اثبات وجوب و نفى گناه هر چند ناظر به مرتبه اوّل است، ولى اختصاص به آن ندارد. گاهى وجوب از دل خطاب برمى‌آيد، ولى به خاطر هدف معيّنى صراحتاً آن را اعلام ننموده است، لذا تنها به بيان مرتبه اوّل اكتفا نموده است. اين معنا با مطلبى كه زمخشرى در تفسير خود بيان داشته هماهنگ است آن جا كه مى‌گويد:

«اگر بگويى با آيه شريفه: فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ چه مى‌كنيد؟ [خواهيم گفت:] گويا تمام خواندن نماز براى آنان عادى شده؛ به خاطر اين كه به فكرشان خطور نكند كه در شكسته خواندن نماز، نقصانى متوجّه آنان است، لذا براى اطمينان خاطر آنان، گناه شكسته خواندن را از آنان منتفى دانسته و به آنان اطمينان داده است».[٣]

[١] - بقره( ٢): ١٨٤.

[٢] - تفسيرالميزان: ٥/ ٦٣.

[٣] - الكاشف: ١/ ٥٥٨.