در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٣ - ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
سؤالهاى خود را مطرح نمايند. همه اينها نشانه رابطه عميق امام با امّت خودش مىباشد.
٦- نظامهاى حاكم، رهبرى معنوى ائمّه را خطرى براى خود مىدانستند؛ از اين رو، تلاش مىكردند تا اين زعامت و رهبرى را خدشهدار نموده و آن را از هر طريق ممكن، بشكنند و در اين مسير، گاهى قساوت و خونآشامى عجيبى از خود بروز مىدادند[١] و اين در حالى بود كه مسلمانان از اين اعمال وحشيانه نظام حاكم، بيزار بودند و آن را نمىپسنديدند.
با در نظر گرفتن نكات مذكور، شكّى باقى نمىماند كه امامت در طفوليّت، امرى حقيقى و واقعى بوده است؛ زيرا يكى از شرايط بسيار مهمّ امام، افضليّت در علم است و نظامهاى حاكم مىتوانستند كه با تشكيل مناظرهها و دعوت از علماى بزرگ، آبروى ائمّه را ببرند و بدون آن كه احتياج به برخوردهاى شديد و قهرآميز داشته باشند- كه گاهى باعث محبوبيّت بيشتر ائمّه مىشد- آنان را از
[١] - براى آگاهى از ظلم و ستمهايى كه به ائمّه روا داشته شده است، مى توان به اين منابع زير مراجعه كرد: الفصول المهمّه، ابن صبّاغ مالكى؛ مقاتل الطالبيين، ابوالفرج اصفهانى و الارشاد، شيخ مفيد.