٣- شروطى كه مكتب اهل‌بيت (عليهم السلام) براى امام معيّن كرده، شروط بسيار سختى است كه هر كسى نمى‌تواند داراى آن شروط باشد و اگر كسى اين شروط را داشت، مى‌توانست امام باشد و از جمله شروط آن است كه: مى‌بايست اعلم علماى عصر خودش باشد.[٢]

٤- پيروان اهل‌بيت (عليهم السلام) به خاطر اصرار و پافشارى بر افكار و انديشه‌هاى خود، تلفات جانى و مالى فراوانى را متحمّل مى‌شدند؛ زيرا

[١] - المجالس السنيّه، سيّد امين عاملى: ٢/ ٤٦٨. اين قضيّه آن قدر مشهور است كه خاص و عام آن را نقل كرده‌اند. براى اطّلاع بيشتر مى توان به صحاح الاخبار، از محمّد سراج‌الدين الرفاعى: ٤٤ مراجعه كرد؛ الامام الصادق و المذاهب الاربعه، اسدحيدر: ١/ ٥٥؛ الصواعق المحرقه، ابن حجر: ٣٠٥. وى در اين كتاب مى نويسد: علوم زيادى از امام صادق نقل گرديده و بزرگانى از قبيل: يحيى بن سعيد، ابن جريح، مالك، سفيانين، ابوحنيفه، شعبه و ايّوب سختيانى ....

[٢] - عالم‌ترين فرد بودن امام در عصر خودش از مسلّمات شيعه است؛ چنان كه علامه حلّى در الباب الحادى عشر: ٤٤ آورده است: در اين رابطه ائمّه دائماً مورد آزمايش قرار مى گرفتند و از همه اين آزمايشها سربلند بيرون مى آمدند. ابن حجر در الصواعق المحرقه: ٣١٢ به تفصيل در مورد مناظره امام جواد* و يحيى بن اكثم سخن گفته است.