تفسير عقايدى به اثبات رسيد و همچنين معلوم شد كه اسم امام مهدى (عج) در اين سلسله دوازده‌گانه است كه خدا به وسيله او زمين را پس از آن كه پر از ظلم و جور شده است، اصلاح مى‌كند و پر از عدل و داد مى‌نمايد، ديگر مجالى براى شك در ثبوت مفهوم عقايدى براى مهدويّت- كه اهل بيت (عليهم السلام) بر آن اصرار مى ورزند- باقى نمى‌ماند.

ارتباط عميق مسأله مهدويّت با مسأله خلافت ائمّه دوازده‌گانه باعث مى‌شود كه بگوييم: «تفسير خبر از آينده» با حديث پيامبراكرم (ص) درباره جانشينان دوازده‌گانه تناسب ندارد و مسائل سياسى باعث شده است كه پيروان خلفا به اين تفسير روى بياورند و از «تفسير عقايدى» كه امامت و جانشينى را منصوص مى‌داند، كناره‌گيرى كنند. در واقع آنان حديث را بيانگر خبر از آينده قرار داده‌اند تا بتوانند مسأله سقيفه و شرعيّت خلافت خلفاى سه‌گانه را توجيه كنند. به دنبال آن مجبور شده‌اند كه مسأله مهدويّت را نيز به عنوان خبر از آينده و يك پيشگويى صرف، تلقّى كنند تا بدين ترتيب از قبول امامت ائمّه دوازده‌گانه طفره بروند؛ چون قبول حقّانيّت و صحّت تفسير عقايدى در مورد حديث خلفاى دوازده‌گانه، ثبوت حقّانيّت مفهوم عقايدى براى مسأله مهدويّت را به دنبال دارد و اين چيزى است كه مى‌خواهند از آن فرار كنند.