مسائل طبى از نگاه فقه اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ١٤٠ - نكته اول اسلام دين جهانى جاويدانه

نقش ارتباط و پيوند با «مطلق» است و نقش ثبات، هدايت، آرامش روانى و گم نشدن و پوچ و بى هدف نبودن.

انسان مؤمن در همه مراحل حركت طولانى و پر مشقت خود، اعتماد به نفس دارد. اين نقش مخصوصاً زمانى تبلور بيشتر پيدا مى كند كه انسان مؤمن از همه روابط خود با مردم و با طبيعت، مأيوس و نااميد شود. در چنين حالتى او از همه چيز مأيوس است و تنها به رحمت تواناى مطلق اميد دارد و از او در حل مشكلاتش كمك مى خواهد؛ زيرا در چنين حالات دشوار تنها او است كه مى تواند براى انسان اميد خلق كند و او را به سوى سعادت، هدايت و راهنمايى كند.

از سوى ديگر اسلام همان طور كه الحاد و گم گشتگى و ناوابستگى را رد مى كند، شرك، بت پرستى و وابستگى به «محدود» مانند بيت و غير آن را نيز رد مى كند. اسلام همواره با اين هر دو قطب يعنى «الحاد» و «بت پرستى» در مبارزه است و ايمان به «مطلق» مانند شمشير دو دم است كه با يكى ريشه الحاد و با ديگرى ريشه بت پرستى را قطع مى كند. تفصيل اين سخن در جاى خود بيان گرديده است.[١]

[١] . براى توضيح بيشتر درباره اين مطلب نگاه كنيد به: حضرت ايت الله العظمى فياض، جايگاه زن در نظام سياسى اسلام، ترجمه سرور دانش، مبحث فلسفه عبادت در اسلام.