مسائل طبى از نگاه فقه اسلامى
(١)
يادداشت مترجم
١٣ ص
(٢)
مقدمه
١٧ ص
(٣)
مرگ بالينى
٢١ ص
(٤)
اهدا و پيوند اعضا
٢٤ ص
(٥)
اهداى خون
٣٧ ص
(٦)
پيشگيرى از باردارى
٣٨ ص
(٧)
بارورى مصنوعى
٤٣ ص
(٨)
حكم اجزاى بدن
٤٤ ص
(٩)
مسائلى درباره جنين
٤٧ ص
(١٠)
عمليات شبيه سازى ژنتيك
٤٨ ص
(١١)
احكام عمليات جراحى
٥٣ ص
(١٢)
تخصصهاى پزشكى
٥٦ ص
(١٣)
طبابات بدون تخصص
٥٧ ص
(١٤)
خطا در تشخيص مرض
٥٨ ص
(١٥)
استعمال و خريد و فروش دوا
٦٣ ص
(١٦)
اجازه درمان به پزشك
٦٦ ص
(١٧)
آموزش و تمرين دانشجوى طب از طريق درمان بيمار
٧٠ ص
(١٨)
انجام آزمايشهاى پزشكى بر بيماران
٧٥ ص
(١٩)
احكام كالبدشكافى(تشريح)
٧٩ ص
(٢٠)
رفتار با جنس مخالف
٨٤ ص
(٢١)
اعمال پزشكى موجب ديه شرعى
٩٠ ص
(٢٢)
احكام متفرقه
١١٣ ص
(٢٣)
تغيير جنسيت
١١٥ ص
(٢٤)
كاشتن مو
١١٥ ص
(٢٥)
ختنه اطفال
١١٦ ص
(٢٦)
خلوت در اطاق عمليات
١١٦ ص
(٢٧)
مزد(فيس) داكتر
١١٨ ص
(٢٨)
كنترل جمعيت
١٢٠ ص
(٢٩)
استعمال سونار
١٢٠ ص
(٣٠)
سقط جنين
١٢١ ص
(٣١)
ضرورت اطلاع از آخرين تحولات پزشكى براى داكتر
١٢١ ص
(٣٢)
اجبار اعتصاب كننده به غذا خوردن
١٢٢ ص
(٣٣)
درمان با تناول مواد حرام
١٢٣ ص
(٣٤)
انجام آزمايشهاى پزشكى بر حيوان
١٢٤ ص
(٣٥)
انجام آزمايشهاى پزشكى بر كافر
١٢٤ ص
(٣٦)
نجاست اجزاى تشكيل دهنده خون
١٢٥ ص
(٣٧)
گرفتن اموال دولت
١٢٦ ص
(٣٨)
نصيحت و سفارش طبى
١٢٧ ص
(٣٩)
ضميمه ها
١٢٩ ص
(٤٠)
سلولهاى بنيادى
١٣١ ص
(٤١)
نكته اول اسلام دين جهانى جاويدانه
١٣٩ ص
(٤٢)
نكته دوم اسلام دين دانش، عدالت و برابرى
١٤٣ ص
(٤٣)
تكميل و تطبيق
١٦٠ ص

مسائل طبى از نگاه فقه اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٦٠ - خطا در تشخيص مرض

هيچ فايده اى نبخشيد و خط من همچنان ناخوانا است. سوالم اين است كه آيا من على رغم اين كوششها براى جلوگيرى از اشتباه، باز هم از نگاه شرعى مسئول اشتباهات خود در نوشتن نسخه هاى پزشكى هستم؟

جواب:

اگر اشتباه در نوشتن نسخه هاى پزشكى منجر به مرگ بيمار يا تشديد بيمارى او گردد، او مسئول اين عمل بوده و در صورتى كه منجر به مرگ شود، ديه هم دارد. وظيفه داكتر در چنين حالتى اين است كه به بيماران خود توصيه كند بعد از خريدن دوا از دو اخانه، به او مراجعه كنند تا از صحت دواى خريده شده اطمينان حاصل شود.

سوال ٤٧:

داكترى قبل از ده سال از دانشكده طب فارغ شده و در هنگام تحصيل در دانشكده خوانده است كه به طور مثال درمان بيمارى (س) دواى (ص) است و امروز بيمار مبتلا به بيمارى (س) را با دواى (ص) درمان كرده است، ولى اين بيمار به سبب همين دوا فوت كرده است. داكتر بعد از مراجعه به كتاب هاى طبى جديد در مييابد كه دواى (ص) براى بيمارى (س) نامناسب است؛ زيرا عوارض جانبى زيادى دارد و در عوضى، كشف شده كه براى درمان بيمارى (س) دواى (ع) مناسب است. از اين رو نهادهاى پزشكى در دوره هاى اخير به استفاده از دواى (ع) و عدم‌