قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٥ - جلسه اول تصرف بعض از مواد قانون احوال شخصيه شيعه توسط مجلس نمايندگان ١١/ ١١/ ١٣٨٧ ه ش تالار سخنرانى هاى حوزه علميه خاتم النبيين (ص)
مجلس طبق ميل شان براى ما تصويب نموده از نظر قانون اساسى كشور فاقد اعتبار است.
اينها حق نداشتند كه براى ما فقه درست كنند و نظر شخصى خويش را در يك راى گيرى نيم ساعته و يا يك ساعته بر ما تحميل كنند و سن شرعى ازدواج را، طبق نظر شخصى خود به شانزده سال و هجده سال بكشانند. و حتى حق نداشتند كه يك كلمه بر آنچه كه ما نوشته بوديم، كم و يا زياد كنند. بايد عين همان چيزى را كه مطابق فقه جعفرى در قانون احوال شخصيه آورده بوديم، مجلس تصويب مىكرد.
جملهى ديگرى را كه مىخواهم عرض كنم اين است كه اگر در غرب سن قانونى هژده سال شده و مىگويند كه قبل از سن هژده سالگى ازدواج صورت نگيرد، موضوعات ديگرى دارد كه ما بايد متوجه آن باشيم. در غرب مباشرت جنسى براى هر دو جنس مخالف، مطلقا آزاد است و هيچ موانعى براى مباشرت جنسى وجود ندارد.
اما در اسلام، ارتباط هاى نامشروع حرام است. در اسلام، عمل قبيح زنا حرام و جرم است. مزاجهاى انسانها فرق مىكند. ما نمىتوانيم بر خلاف شريعت اسلامى بر دختران و پسران خود، فشار وارد كنيم. اگر دخترها بتوانند تا سن هژده سالگى صبر كنند، خيلى خوب است.
دخترها بايد درس بخوانند. ما امروزه در اوايل قرن بيست و يكم زندگى مىكنيم. دخترهاى ما بايد با سواد باشند. اگر خودشان بتوانند صبر كنند به سن شانزده سالگى و حتى به سن بيست سالگى هم اگر