قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧ - جلسه اول تصرف بعض از مواد قانون احوال شخصيه شيعه توسط مجلس نمايندگان ١١/ ١١/ ١٣٨٧ ه ش تالار سخنرانى هاى حوزه علميه خاتم النبيين (ص)
طرحها كه در مجلس مىآيد چه در قانون اساسى ذكر شده باشد و چه ذكر نشده باشد فرق نمىكند، وظيفه نمايندگان مجلس است كه آنرا تصويب كنند. قوه مقننه براى همين است كه مواد را تصويب كنند تا اينكه شكل قانونى بگيرد. بلى. بعضى از نمايندگان گفتند كه ما مجبوريت نداريم، فكر مىكنم اين قول هم اشتباه است زيرا وظيفه نمايندهها تصويب قانون است و بر آنها واجب بود كه اين را تصويب مىكردند و بر اساس قانون اساسى موظف بودند كه احوال شخصيه شيعه را تصويب كنند تا شكل قانونى را بگيرد.
البته احوال شخصيه شيعه، منحيث اينكه در فقه جعفرى، احكام شرعيه است، مسلما محتاج به تصويب كسى نيست. چون مسايل شرعى همه به دستور خدا و بر اساس منبع فقهى آمده و نياز به تصويب مجلس ندارد. منتها همين احكام شرعى اگر بخواهد در يك كشور شكل قانونى را بخود بگيرد بايد از جانب قوهى مقننه كشور تصويب شود.
در مورد خود قانون اساسى نيز چنين است. آنهاييكه در لويه جرگه شركت كرده بودند وظيفه داشتند كه قانون اساسى را تصويب كنند. به عنوان مثال: در ماده سوم قانون اساسى آمده كه؛ مخالف احكام اسلام، كسى نمىتواند قانون وضع نمايد. اين موضوع محتاج به نوشتن نبود چون معلوم است كه خلاف دين اسلام كسى نمىتواند قانون وضع كند «لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ هُمُ