قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٠
بسيار متأسف هستم كه شوروى كشور شما را اشغال كرده و مردم افغانستان را به خاك و خون مىكشد. مىخواست مرا به انفعال بكشاند. گفتم شما چرا ناراحت هستيد؟ شوروى كشور ما را اشغال كرده ولى ما ازين جهت هيچ ناراحتى نداريم. همانگونه كه شما را سه مرتبه شكست داديم، شوروى را نيز شكست مىدهيم. ما هيچگونه ناراحتى نداريم، اين رسم زندگانى است. زندگانى يعنى مشكلات و مبارزه نمودن در راه بر طرف كردن مشكلات.
ما مسلمانان افغانستان در مقابل خارجى ها بسيار حساس هستيم. در ابتداى مشكلات باهم اتفاق نداشتيم ولى در پايان بخاطر دين خود متحد شديم و بر متجاوزين خارجى پيروز گرديديم؛ اما برعكس در برابر داخلى ها هرچه خيانت كنند، حساسيت نداريم. ما در برابر داخلى ها زود فريب مىخوريم. اگر ده هزار افغانى به ما بدهند بدون تحقيق به آنها راى مىدهيم. اگر يك مرتبه ما را دعوت كنند به آنها راى مىدهيم. اگر كسى بنام قوم، نژاد، زبان، منطقه و ... ما را تشويق كند باز هم به او راى مىدهيم، اصل شايسته سالارى را از بين مىبريم. آيا روز قيامت مىتوانيم اينها را جواب بگوئيم؟ مسئوليت اين ضررها كه متوجه دين و كشور ما مىشود بدوش چه كسى خواهد بود؟ بدوش من بدوش تو. بدوش او و بدوش هر كسى كه بدون در نظر گرفتن دين و مصلحت كشور به اشخاص فاقد صلاحيت راى مىدهد.