قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٤ - جلسه چهارم سمينار بررسى مشكلات زنان در افغانستان ١١/ ٤/ ١٣٨٨ ه- ش كابل
داريد و در انسانيت هيچ چيزى از مردها كم نداريد. مرد و زن هر دو در زندگانى مشترك خود، همواره به احترام متقابل نياز دارند.
آن مقدارى كه اسلام در مسئله خانوادگى براى زن حقوق قايل شده است، خيلى بيشتر از حقوقى است كه مرد بر زن دارد. علت تبليغات زهرآگين غربى ها بر عليه اسلام، ترس آنها از اسلام است. حقوق زن كه غربى ها به آن پافشارى مى كنند شعائرى بيش نيست. شعائر مى دهند و به هوا پراگنده مى شود. ما بايد مشكلات خود راى بدست خود حل كنيم. خودمان تلاش كنيم و با پاى خود راه برويم. «وأن ليس للإانسان إلا ما سعى» كوشش و تلاش خود شما كارساز است و اراده قوى مى خواهد. همين اكنون در بعضى كشورهاى همسايه ما، صدها هزار زن در امور دينى دانشمند شده اند. تدريس ميكنند. كتاب مى نويسند. سخنرانى مى كنند. بحثهاى فلسفى مى كنند. زنها بايد به خود اعتماد نما يند و به اميد خارجى ها نباشند. به قول شاعر كه مى گويد:
|
كس نخارد پشت من |
جز دو سر انگشت من |
|
الآن خواهران شما در همين مدرسه ام المؤ منين خديجه كبرا (س) فلسفه مى خوانند. خانم فتانه گيلانى آنجا تشريف برده است و مى داند، آنها علم كلام مى خوانند. اصول فقه مى خوانند. آنها مثل مردها علوم زيادى راى فرا مى گيرند. من موقتا و براى چند روز بخاطر كمبود استاد در آنجا درس اصول راى مى گويم. من الآن قبل از آمدن درس مى گفتم. چرا زنها نمى توانند درس بخوانند؟ لا زم نيست دانشمندان همه از طبقه