فوايد دين در زندگانى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٤ - فايده دوم اطمينان نفس
مؤمن مرگ را خروج از زندان جسم مىداند او قبر را دروازه فضاى وسيع عالم برزخ مىداند و حتى كار جماعتى به جايى مىرسد كه مرگ ايدهآل آنها شده و آن را آرزو مىكند. حافظ مىگويد:
|
خرم آن روز كزين منزل ويران بروم |
راحت جان طلبم از پى جانان بروم |
|
|
دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت |
رخت بربندم و تا ملك سليمان بروم |
|
|
به هوادارى او ذره صفت رقص كنان |
تا بسر منزل خورشيد درخشان بروم |
|
«سعدى اعلام مىدارد»
|
شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين |
اگر در وقت جان دادن تو باشى شمع بالينم |
|
آرى مرگ، رفتن به مهمانخانه دوست است كه به دعوت او مىرود قرآن مىرود (يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي)
اى نفس با وقار و آرامش به سوى پروردگارت برگردد در حالى كه تو از خدا راضى هستى و خدا از تو راضى هست باز هم مىگويد: گمان مكن آنانى را كه در راه خدا كشته شدهاند مردهگانند، بلكه زنده هستند و پيش پروردگارشان روزى مىخورند.