عبدالله گفت من اين كار را نمى‌كنم (شايد اين كار در آن زمان ذلت حساب مى‌شده). رئيس روميان گفت نصرانى شو من دخترم را به تو تزويج مى‌كنم و مملكت (يا جايداد) خود را با تو قسمت مى‌كنم. (و تو زمامدار نصف كشور مى‌شوى!)

عبدالله گفت قبول نمى‌كنم!!! پيشواى كفار گفت سرم را ببوس تا تو را با هشتاد نفر همراهانت (افراد عسكرى تحت امر او) آزاد كنم.

عبدالله كه ديد پاى آزادى هشتاد نفر مسلمان ديگر در ميان است فرمود اين كار را به واسطه رفقايم قبول مى‌كنم، رفت و سر او را بوسيد، و به دستور وى با تمام رفقايش آزاد شده به مركز اسلامى (مدينه) منوره مشرف و خدمت خليفه ثانى (عمر رض) رسيد خليفه به عنوان پاداش مردانگى عبدالله از جا برخاسته، سر عبدالله را بوسيد. اصحاب پيغمبر گاه گاهى با عبدالله مزاج مى‌كردند كه سر كفار غير عرب (عاج) را بوسيدى، عبدالله جواب مى‌داد، خداوند به آن بوسيدن هشتاد نفر را آزاد ساخت‌[١].

خواننده گرامى تو را به خدا قسم يك مرتبه ديگر اين قصه سراسر افتخار آميز را بخوان و تأثير دين را در استقامت و صبر ملاحظه نما و آن وقت ببين كه ديانت و اسلاميت تو به كدام درجه است‌[٢].

[١] . سفينه البحار، ١٢١، ج ٢.

[٢] . مؤلف در اين‌جا از شرمندگى از حال خود، به گريه افتاد.