٦- امام محمد باقر (ع) در يك روايت از حضرت رسول اكرم (ص) چنين نقل مى‌فرمايد محبت و دوست داشتن يك مؤمن، مؤمن ديگرى را در راه خدا (نه به واسطه خودخواهى) از بزرگترين شعبه‌هاى ايمان است، آگاه باشيد كسى كه دوستى و دشمنى‌اش در راه خدا باشد و عطا و منعش به واسطه خدا باشد از جمله اصفيا و پاكان خداوند است‌[١]. در اين روايت و امثال آن دقت بفرماييد كه اسلام محبتى را تأكيد مى‌كند كه به واسطه اغراض شخصى و منافع مادى نباشد زيرا دوستى‌اى كه روى اغراض شخصى باشد دوام و ثباتى ندارد و شايد هر روز با عده‌اى دشمنى نموده و با بعضى دوستى، اسلام مى‌گويد با همه مسلمانان به عنوان مسلمان محبت داشته باش و احساسات زودگذر و جهات مادى نبايد اين محبت را كه تشكيل جامعه زنده به آن احتياج مبرمى دارد تحت اثر خود آورد و اين موضوع خيلى اهميت دارد و اين تعاليم دينى است كه با كمال مهارت و آرامى انسان را از موقف خودخواهى به مرحله نوع دوستى انتقال مى‌دهد.

٧- امام جعفر صادق (ع) بنا بروايت عمرو بن مدرك طائى‌[٢] از جدش رسول خداصلى الله عليه و آله- گزارش مى‌دهد كه‌

[١] . صفحه ١٢٥، ج ٢، اصول كافى.

[٢] . صفحه ١٢٥، ج ٢، اصول كافى.