١١- زين العابدين سجاد به روايت از احاديث نبوى (ص) در صحيحه ثمالى مى‌فرمايد[١] وقتى كه خداوند اولين و آخرين را (در روز قيامت) جمع كند ندا دهنده مى‌ايستد و مردم مى‌شنوند كه او مى‌گويد كجايند محبت‌كنندگان در راه خدا (ج)؟ بلافاصله جمعى حاضر مى‌شوند و به آن‌ها گفته مى‌شود بدون حساب داخل بهشت شويد. در راه ملايكه به آن‌ها برخورد كرده سؤال مى‌كنند، كجا مى‌رويد! مى‌گويند به سوى بهشت! ملايكه مى‌پرسند شما چه جور اشخاصى هستيد؟ جواب مى‌دهند: دوست‌دارندگان در راه خدا، مى‌گويند عمل‌هاى شما چه بود؟

پاسخ دهند در دنيا در راه خدا محبت مى‌كرديم و به خاطر خدا بغض مى‌ورزيديم. روايات و آثار دينى در اين موضوع زياد است ولى همين قدر شايد قناعت‌خوانندگان تيزهوش و مدقق را فراهم آورده باشد.

اجتماعى كه ريشه‌هاى آن را آب محبت شاداب كرده باشد هماى اوج سعادت بر سرش سايه مى‌افكند، درين اجتماع گذشت و عفو و همكارى و تعاون و تعاضد بيشتر به چشم مى‌خورد نزاع‌هاى حقوقى و جزائى و غيره كمتر وقت پليس را در بر مى‌گيرد و بالاخره بسيارى از مشكلات اجتماعى خيلى سريع حل مى‌شود و يا از اول به روز نمى‌كند.

[١] . صفحه ١٢٦، ج ٢، اصول كافى.