فوايد دين در زندگانى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦ - فايده دوم اطمينان نفس
دارد[١] و لذا دلش تسكين مىيابد ولى ملحد چه خواهد كرد؟!
ملحد مجبور است همدم غم و اندوه و حسرت و بدبختى باشد زيرا هيچ نقطه اتكايى ندارد و ممكن نيست كه روان او به هيچ چيزى تسليت يابد، از هر طرف او را ياس و نااميدى فرا مىگيرد و خودش را ذره كوچكى در گردباد حوادث گيتى مىداند و يا غريقى كه در درياى بدبختى مشرف به هلاكت باشد، و به آتش عسرت دنيا قبل از آتش جهنم مىسوزد، راستى بىدين به چه اميدى حركت مىكند و آينده تاريك و وحشتزاى خود را به كدام روشنايى روشن خواهد كرد، ظلمت شكست، ظلمت يادآورى مردن، ظلمت مصائب و مصاعب روزگار، او را از چهار جهت احاطه نموده و خلاصى براى او نيست امام حسين (ص) در يك روايت مىفرمايد:
«انى لا ارى الموت الاسعادة و الحياة مع الظالمين الا بر ما»
يعنى مرگ را در راه خدا جز خوشبختى چيزى نمىدانم و زندگى با ستمكاران را جز تباهى و هلاكت.
[١] . خداوند مىفرمايد: صبركنندگان را بشارت بده كه وقتى مصيبتى به آنها مىرسد مىگويند: ما از خداونديم و به سوى او رجوع مىكنيم. صلوات و رحمت پروردگارشان بر آنان باد و آنها به مقصد رسيدهگانند، امام جعفر صادق مىفرمايد كسى كه از مؤمنين گرفتار بلايى شود و صبر كند مزار هزار شهيد را پيدا مىكند.