دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ٢٨ - روزه روز عاشورا

براى ما ثابت نيست، وقتى محبت اهل بيت از اركان ايمان باشد گريستن بر شهادت مظلومانه آنان و دشمنى با قاتلين آنان از لازمه لاينفك آن است. بلى وقتى علت دائمى باشد معلول آن نيز دائمى است. مسئله مسأله ماتم دارى بر اموات نيست، مسئله اظهارمحبّتى است كه ركن ايمان است.

دوّم اينكه؛ آل البيت آنحضرت دوستان خود را بر ماتم دارى و عزادارى شهداى كربلا سفارش مؤكّد نموده و در يك حديث آمده است كه هركس بگريد يا ديگران را بگرياند و يا حالت گريه را به خود بگيرد بهشت بر او واجب مى شود.[١]

و قبلًا گفتيم كه پيغمبر خاتم (ص) پيروى از اهل بيت و عترت خود كه احدالثقلين است را واجب گردانيده و حديث ثقلين قطعى است. لذا ما بر اساس تأكيدات اهل البيت مراسمى را در عاشورا انجام ميدهيم و گريه مى كنيم. كجاى اين كار براى مسلمانان شيعه ايراد دارد؟ بعلاوه كه در مجالس عزادارى چند دقيقه ذكر مصيبت مى شود و بقيه (زمان مجلس را) وعاظ محترم به امر به معروف و نهى از منكر و بيان احكام فقهى و معارف اسلامى مى پردازند و تدين جوانان را تقويت مى كنند.

آقايان سلفى ها نمى دانند كه چقدر جوانان در اثر تبليغات عاشورا از معاصى توبه مى كنند و خود را اصلاح مى كنند. كمى منصفانه و معتدل قضاوت كنيد.

در يك تحليل بلند نظر، تمام مراسم عاشورا تقويت خط دين و خطوط باطل وشيطانى است. اقبال لاهورى دانشمند شهيرسنى ميگويد:

[١] . من بكى أو أبكى أو تباكى وجبت له الجنة- مقاتل