دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ١٦٨ - فصل دهم اشتباهاتى در اوراق ثقافت اسلامى
الف) عملى به نيّت عبادت انجام شود، مثلا عملى كه هيچ اصل و اساس در دين ندارد به عنوان عبادت به دين افزوده شود، مانند بوجود آوردن نماز يا روزه هاى غير مشروع كه در شرع هيچ اصلى نداشته باشد.
تا اينجا مطلب صحيح و مسلم است، بلكه بدعت حرام در نظر شيعه تنها: ادخال مالم يكن من الدين فى الدين (يعنى داخل كردن چيزى كه از دين نيست، در دين) نمى باشد، ومعناى وسيع ترى دارد، ما بدعت را معنى مى كنيم به «ادخالِ ما لَم يعلَم مِنَ الدّينِ، فِى الدّينِ» يعنى: «چيزى كه علم به مشروعيّت او ندارى و آن را از دين به حساب آرى» بدعت و تشريع محرم است. ولى نويسنده عبارت ديگرى دارد: و يا برگزارى اعياد غير مشروع مانند جشن نوروز، تجليل مولود، سوگوارى روز عاشورا و ...
در جواب نويسنده يا نويسندگان صاحب مى گوييم:
اولا جشن نوروز را كسى عيد اسلامى نمى داند و شما هم از متون معتبر ما آن را اثبات نمى توانيد و تنها تهمت زده ايد.
جشن و يا به تعبير ديگر اجتماع مردم و تعطيل كار و استراحت نمودن و به تفريح پرداختن پس از انقضاى زمستان، در اعتدال ربيعى امرى است مطلوب عقلا، و شكى در جواز آن نيست ولى جمعى از تنگ نظران اولا نام آن را عيد مى گذارند و ثانياً آن را عيد اسلامى مى پندارند و ثالثاً آن را به وسيله بدعت، حرام شرعى اعلان مى كنند، و فراموش مى كنند كه فتواى بى دليل شرعى حرام است و افتراى به شريعت. به استره محكمه لازم است يك كميسيون فتوى از علماى